Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

ήταν ωραία η ζωή. ήταν ωραία…. March 20, 2011

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 06:20am

Όσο βάζω τα κομμάτια της χθεσινής παρακμής  μου σε σειρά, μια εικόνα δημιουργείται.

Όταν έφευγα τίποτα δεν είχε σημασία. Δεν σκεφτόμουν τίποτα παρά μόνο να βάλω την μαλακία μου σε ένα γρήγορο τέλος. Τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορούσαν να γίνουν.

Σήμερα ξύπνησα και σκεφτόμουν. “Μα ποιος ήταν αυτός ο τύπος?”

Ένας διακόπτης ανάβει. Ο διακόπτης σβήνει. Ξανά ανάβει.

Περνάνε οι ώρες. Με δουλεύουν. Μου φωνάζουν. “Περνάμε πιο γρήγορα από όσο νομίζεις…” Και γελάνε. Γελούν με μένα που δεν προσπαθώ καν να τις ακουμπήσω.

Και έτσι όπως απολογούμαι για όλα… όλα έρχονται πάλι. Ένα ένα.

Αυτός ο τύπος ήταν συνέχεια εκεί. Όταν με ρώτησε κάτι πολύ απλό και αδιάφορο λίγο πριν πέσω. Όταν μου είπε κάτι αστείο αλλά εγώ έπεφτα. Όταν κάθισε δίπλα μου και με ρώτησε αν θέλω βοήθεια. Τον έδιωξα. Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Όμως με κάνει να νιώθω όμορφα ότι κάποιος ήταν εκεί σε όλη τη διάρκεια. Δεν ενδιαφέρθηκε περισσότερο από λίγο. Όμως ήταν εκεί. Έμπαινε στη σκηνή για λίγο, έφευγε και ξαναεμφανιζόταν μετά από λίγο. Και αργά, το θυμάμαι. Και τον ευχαριστώ… Αυτός σήμερα λογικά με έχει ξεχάσει.

Οι φίλοι μου έχουν παράπονα από εμένα.

Δεν ενδιαφέρομαι. Δεν τους παίρνω τηλέφωνο. Τους μιλάω ψυχρά. Τους μιλάω απότομα.

Τα συζητάνε μεταξύ τους. Το μαθαίνω αργά.

Θα ήταν όλα ιδανικά αν ήμουν καλός άνθρωπος.

Το μόνο που κάνω καλά είναι να βλάπτω τον εαυτό μου με τον πιο ενοχλητικό τρόπο…

Θα ανοίξω το παράθυρο. Ο κόσμος μυρίζει ζωή. Θα πετάξω ψηλά.

Δεν θα λείψω σε κανέναν. Νιώθω πως αν ήμουν κομμάτι σε δίσκο θα είχα τον αριθμό 9 ή 10. Εκεί που λίγο πριν το τέλος χωνείς το filler για να γεμίσει ο δίσκος αλλά δεν το βάζεις και τελευταίο για να κλείσεις καλά το σιντί.

Και όλοι αυτοί που ορκίστηκαν αγάπη, ήταν ψεύτες. Ήταν θεωρητικοί σάχλες. Είμαστε όλοι ηλίθιοι που πουλάμε λόγια. Απλά ήμουν λίγο παραπάνω ηλίθιος που δεν σταμάτησα να πιστεύω ότι οι εξαιρέσεις υπάρχουν. Που πίστευα στην ανθρωπότητα και σε αυτό που αποκαλούμε ψυχή.

Θα κοιτάξω χαμηλά. Στα όμορφα σπίτια. Στα ξανθά μαλλιά της κοπέλας με το αέρινο φόρεμα. Στο αγόρι με το ποδήλατο που δεν έχει ιδέα του τραγικού του μέλλοντος. Στο χαλίκι της παιδικής χαράς. Στο φως που περνάει ανάμεσα από τα δέντρα μια όμορφη μέρα.

Και θα χαμογελάσω. Για όλα τα όμορφα που είχα την τιμή να δω. Γιατί είμαι ό,τι είμαι όμως ακόμα μπορώ να εκτιμώ αυτό που δεν παρατηρείς στην καθημερινότητα.

Όλο πέφτω. Μετά ξανασηκώνομαι. Όμως ξαναπέφτω και τα σημάδια στο σώμα μου έχουν αρχίσει να φαίνονται.

Γι αυτό θα πετάξω. Για να μην πέφτω ποτέ.

Advertisements