Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Εγκατάλειψη. May 12, 2011

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 13:04pm

Μια συνεχόμενη πάλη…

Είναι αστείο με πόσο μένος προσπαθούμε να κρατήσουμε τις ισορροπίες στις σχέσεις μας όταν ποτέ δεν υπήρξε κάτι που να μοιάζει με την ισορροπία στη ζωή.

Δημιουργούμε συναισθηματικούς δεσμούς με την ελπίδα ότι δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο. Υπερεκτιμήσεις ανθρώπων για να πούμε ότι είναι “ο κολλητός μου”, “ο άνθρωπός μου”, “ο αδερφός μου”. Όλοι, χωρίς καμία μα καμία εξαίρεση μια μέρα θα σε απογοητεύσουν. Θα πεις “όχι άλλο… δεν μπορώ άλλο… αντίο” και μετά από λίγο καιρό θα νιώσεις μόνος και θα δώσεις κι άλλη ευκαιρία. Κι άλλη…. κι άλλη…. Θα λες ότι δίνεις ευκαιρίες γιατί αγαπάς τους ανθρώπους που είναι κοντά σου αλλά θα παρατηρήσεις ποτέ ότι απλά φοβήθηκες και έριξες το “εγώ” σου για να μη γίνεις ένα τίποτα που είσαι χωρίς τον κόσμο που αγαπάς?

Δεν υπάρχουν ρίζες. Δεν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη.

Όλα τα έφτιαξε ο άνθρωπος για να επιβιώνει.

Λέμε καλές λέξεις αγάπης για να νιώθουμε ότι είμαστε σωστοί. Όμως δεν παρατηρούμε πόσο βλάπτουμε τον εαυτό μας με το να λέμε πράγματα και να σκεφτόμαστε τα άκρως αντίθετα που θα λέγαμε σε ένα άλλο κόσμο.

Και βλέπω όλα αυτά. και σκέφτομαι….

Είμαι τόσο μόνος. Βαριέμαι να παίζω με τις ευγένειες. Βαριέμαι να κοροιδεύω τον εαυτό μου.

Κολλητές που σε ξέχασαν μόλις βρήκαν γκόμενο.

Φίλοι που δεν σε θυμούνται όταν εύχεσαι να σε είχαν θυμηθεί. Αντ’αυτού σε θυμούνται όποτε δεν σε νοιάζει.

“Παρεάκια” από εδώ κι από εκεί. Όλοι περνούν “τέλεια”.

Και μπορώ να το δω, γαμώ…. φωνάζει η αύρα τους ότι δεν είναι ευτυχισμένοι. Ότι ζουν με άπειρες κακές σκέψεις τη στιγμή που περνούν τέλεια….

2 χρόνια μετά θα λένε “θυμάσαι πόσο καλά τα περνούσαμε τότε? ωραίες εποχές”. Θα συγκρίνουν το ιδανικό τότε με το απαίσιο τώρα. Και αυτό θα γίνεται για πάντα. Γιατί ποτέ δεν ζούμε τη στιγμή. Πάντα οι ψυχώσεις και οι ανασφάλειές μας παίρνουν το καλύτερό μας κομμάτι και το αντικαθιστούν με ψευδαισθήσεις ότι είμαστε μέσα σε ωραία παρεάκια και περνάμε υπέροχα.

Έτσι αυτοκτονεί μια κοπέλα μόνη στο σπίτι της και κανείς δεν την κάλεσε στο τηλέφωνο εκείνο το βράδυ.

Έτσι ένας τύπος κλάμπαρε άγρια όλο το βράδυ μεθυσμένος και μαστουρωμένος από τα πάντα. Γύρω από άλλους μεθυσμένους κολλητούς που τον θυμούνται τα σάββατα.

Έτσι αυνανίζεται μια 40άρα στον καναπέ της γεμάτη μιζέρια. Έχει ξεχάσει τι είναι όμορφο πάνω της.

Έτσι ξαπλώνω κι εγώ κάθε βράδυ και σκέφτομαι ότι ταυτίζομαι με όλο τον κόσμο.

Και στο μυαλό μου ξετυλίγονται πολύχρωμες ιστορίες όπου πράγματα ιδανικά γίνονται αλήθεια.

Και μέσα σε όλα τα χαμόγελα, τις μυρωδιές και τον δυνατό ήχο της βροχής η συνείδησή μου σβήνει.

Ο ύπνος με παίρνει και διαγράφει σιγά σιγά όλα τα όμορφα πράγματα που φαντάζομαι και εύχομαι για την αυριανή μέρα.

Τόσες θετικές ευχές κάθε βράδυ και κάθε μέρα είναι το ίδιο σκληρή.

Είμαι “μόνος”.

Το αντιμετωπίζω με δυσκολία.

Advertisements