Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Uhm September 20, 2011

Filed under: Uncategorized — darkenlight @ 12:10pm

Δεν ξέρω αν οι αποφάσεις μου τελευταία είναι και οι φρονιμότερες για μια κανονική ζωή. Είναι όμως, νομίζω, καιρός να το παραδεχτώ ότι ποτέ δεν θα έχω μια κανονική ζωή. Και δεν είναι κάτι κακό. Απλώς μαθαίνω τον εαυτό μου καλύτερα.

Αυτό που θέλω να πω είναι…. Μια ζωή φοβόμουν με την ευρύτερη έννοια που μπορεί κανείς να φανταστεί. Για αυτή την ζωή, αυτή την ηλικία, αυτούς τους κύκλους και αυτά τα βιώματα είναι απορίας ΑΞΙΟ γιατί φοβόμουν.

Πρόσφατα άλλαξα την ποιότητα της ζωής μου προς το χειρότερο και είναι πραγματικά το καλύτερο πράγμα που έκανα εδώ και χρόνια.

Να έχεις ένα όμορφο σπιτάκι, με καλομαγειρεμένο φαγητάκι, να πηγαίνεις για ποτάκι το σαββατοβραδο στο μπαράκι είναι ένα μάτσο μαλακίες. Όποιος θεωρεί ότι αυτό είναι η καλή ζωή είναι ένας μίζερος άνθρωπος. Και λίγο πριν γίνω αυτό έκανα τη στροφή. Δεν θα μπορούσα να γίνω, ίσως. Ο μικρός μου εαυτός πάντα αντιδρούσε με ελεεινούς τρόπους σε όλες τις “πρέπει” αποφάσεις.

Τα νέα μου όνειρα πλέον είναι να φύγω από την ηλίθια δουλειά που και εγώ δεν ξέρω με ποιο σκεπτικό την δέχτηκα, να φύγω από την βαρετή πόλη και να πάω σε αυτή που όντως αγαπάω και να βρεθώ στις παρέες που πραγματικά θέλω. Όχι όσες μου έτυχαν στην πορεία.

Καφέδες στον κεραμεικό πεταμένος σε ένα τραπεζάκι-σκαμπό με τρέντι φίλους με τρομάζουν πάντα. Δεν ξέρω γιατί τους δέχτηκα. Δεν με τρομάζουν οι τρέντι φίλοι, το πόσο όμορφοι, λεφτάδες και καλοντυμένοι είναι. Με τρομάζει το πόσο πολύ ΦΩΝΑΖΕΙ η αυτοπεποίθησή τους.  Δεν πρόκειται ποτέ να είμαι αυτό. Απλώς δεν θέλω να είμαι αυτό.

Δεν θέλω να έχω γράψει άλλο ένα απάισιόδοξο κείμενο. Είμαι πολύ θετικός και με χαμόγελο αυτό τον καιρό στη ζωή. Το ότι απενεχοποίησα όλα όσα με φόβιζαν ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά μου.

Δεν θα απολογηθώ ποτέ ξανά για κανένα μου κόμπλεξ. Δεν έχω γνωρίσει καλό άνθρωπο χωρίς κόμπλεξ.

Αυτά είχα να βγάλω από μέσα μου.

Όλα ξεκίνησαν από ένα τηλεφώνημα που εγώ έκανα και έμαθα κάτι που με σόκαρε. Μετά απλώς ξεκίνησα να σκέφτομαι ότι κάποιοι στη ζωή τους αυτοκαταστρέφονται σε στιγμές. Κι εγώ μαζί τους. Αυτοκαταστρέφομαι. Σε στιγμές.

Δεν είναι κακό.

Είναι επιλογή.

Και είμαι περήφανος που εγώ και οι φίλοι μου, σε αυτή την λάθος εποχή, έχουμε το θράσος να επιλέγουμε 🙂