Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

1998 September 3, 2010

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 11:43am

Ανοίγω τα μάτια μου. Το φως του ήλιου με ξύπνησε. Δεν ξεγελιέμαι από το φως όμως. Αν βγω έξω θα ξυλιάσω. Βρίσκομαι στο παιδικό μου δωμάτιο κουκουλωμένος κάτω από το ζεστό πάπλωμα. Δεν υπάρχει περίπτωση να σηκωθώ ακόμα. Είναι σάββατο, δεν έχω σχολείο και το μόνο που με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή είναι τα καρτούν στην τηλεόραση. Έχω να δω: Σέιλορμουν, ντράγκονμπολ, στρουμφάκια, τιμόν και πούμπα, ντισνει κλαμπ  κλπ. Κρίμα που δεν παίζουν οι Πάουερ Ρέιντζερς πια. Καταραμένε Αντένα. Θα χουζουρίσω λίγο ακόμα και θα δω τα καρτούν μου μασουλώντας τσόκο ποπς.

Τώρα που τελείωσαν τα “παιδικά” σηκώθηκα και πήγα στο δωμάτιο της μαμάς που είναι ακόμα ξαπλωμένη. Ξενύχτησε χθες και μου ζητάει ένα ποτήρι χυμό. Πάω στο ψυγείο και παράλληλα κοιτάζω τις πιτζάμες μου. Τις λατρεύω. Είναι άσπρες με γαλάζια σχεδιάκια. Περνώντας βλέπω την αδερφή μου να κοιμάται. Πάντα κοιμάται σαν μοσχάρι. Τα μαλλιά μου είναι σαν θάμνος. Όποτε ξυπνάω δεν μπορώ να τα τιθασεύσω με τίποτα. Πάω το χυμό στη μαμά και ξαπλώνω δίπλα της. Αυτή με χαιδεύει στοργικά. Χαζεύουμε παρέα λίγο αυτό που βλέπει στην τηλεόραση και εμφανίζεται η αναμαλλιασμένη αδερφή μου. Πηδάει κυριολεκτικά πάνω μας και αρχίζει να ζουζουνίζει σαν τρελή. Την περνάω 4 χρόνια. Είναι απίστευτα αστεία. Σε κάποιο σημείο χώνεται ανάμεσά μας και με εκνευρίζει γιατί το κάνει πάντα. Πρέπει οπωσδήποτε να με πετάξει στην άκρη. Δεν μπορεί να κάτσει από την άλλη πλευρά ας πούμε!

Αργότερα έχουμε σηκωθεί όλοι και η μαμά ετοιμάζει μεσημεριανό. Εγώ σκέφτομαι να πάω να ανοίξω την σχολική μου τσάντα και να διαβάσω τα μαθήματά μου. Όλο λέω ότι θα τα διαβάζω από νωρίς το σαββατοκύριακο, να μην τα αφήσω τελευταία στιγμή γιατί είναι κλασσικό ότι την κυριακή καταφέρνουμε να διαβάσουμε ελάχιστα. Εννοείται πως το ξέρω ότι δεν θα διαβάσω τίποτα σήμερα. Δεν τα κατάφερα κανένα άλλο σαββατοκύριακο. Ούτε σήμερα. 11 το βράδυ αύριο όπως πάντα!

Έχω ντυθεί και έχω βγει έξω στην αυλή με το μπουφάν μου κουμπωμένο μέχρι πάνω. Μυρίζει υπέροχα το έξω. Βλέπω τη Λουίζα, το σκυλί του ξάδερφού μου που πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι γιατί μας αγαπάει όλους. Κουνάει ζωηρά την ουρά της και με κοιτάζει με αγάπη, είμαι σίγουρος. Το τρίχωμά της είναι χρυσαφί ανοιχτό και έχει ΤΕΡΑΣΤΙΟ στήθος από τις άπειρες γέννες. Είναι τσούλα η Λουίζα. Πάει με τον έναν και με τον άλλον. Αλλά αν την πιάσω με σκυλί σταματάει και με κοιτάζει με το “βλέμμα”. Είναι πολύ αστείο. Της δίνω να φάει και παίρνει την τσάντα με το στόμα της πιο πέρα γιατί ντρέπεται να τρώει μπροστά μου. Είναι πραγματικά σαν άνθρωπος. Αφού χτυπάει την πόρτα για να της ανοίξουμε όταν έρχεται. Σε λίγα χρόνια η λουίζα θα φύγει από τη ζωή από γηρατειά. Φυσικά εγώ ακόμα δεν το έχω καν πιθανότητα στο μυαλό μου. Η Λουίζα είναι πάντα δίπλα μου και δεν πεθαίνει ποτέ.

Έβρεχε χθες. Έχουν βγει σαλιγκάρια. Θα πάω να μαζέψω με την αδερφή μου σε λίγο. Είναι τέλειο να τα μαζεύεις αλλά δεν μου αρέσει να τα τρώω. Βγήκε κι αυτή έξω και παίζει με την Λουίζα. Πάμε πίσω από το σπίτι να παίξομε “σπιτάκι” και “χώρες”. Η γριά πιο κάτω μας μισεί. Κοιτάζει από τα παράθυρά της να δει αν θα την ενοχλήσουμε και πολλές φορές την ενοχλούμε όντως. Είναι πολύ γελοία.

Μιλάω στο τηλέφωνο με τον κολλητό μου. Μιλάμε για κάνα μισάωρο. Κοροιδεύουμε όοοοοολα τα παιδιά της τάξης και λέμε ανούσια πράγματα. Η μαμά μου υπενθυμίζει συνέχεια ότι ο λογαριασμός του τηλεφώνου θα έρθει πανάκριβα. Δεν της δίνω σημασία αν και θα ‘πρεπε. Τα βγάζει όλα πέρα μόνη της. Βέβαια το κάνει συνέχεια εμφανές αυτό και με εκνευρίζει αλλά είμαι ευγνώμων. Ο κολλητός μου θα έρθει πιο μετά από το σπίτι. Μένει πολύ κοντά. Γελάω πολύ μαζί του.

Μου αρέσει απίστευτα να κάθομαι στο γκρι χαλάκι της κρεβατοκάμαρας. Δίπλα μου είναι η τεράστια σόμπα που άναψε η μαμά και δεν κρυώνω τόσο. Είναι απίστευτο πόσο μεγάλη είναι μια σόμπα για μια μικρή φλογίτσα. Παρ’όλα αυτά ζεσταίνει. Ήρθαν οι θείες μου για καφέ μέσα και η μαμά έχει φτιάξει ελληνικό καφέ, έχει βγάλει του κόσμου τα σαλάμια και τα τυριά. Ήρθε και η φίλη τους η Σταυρούλα. Την αντιπαθώ. Κοιτάζει να δει τι θα σχολιάσει στο σπίτι. Πχ μπαίνει στο δωμάτιο μου και λέει στη μαμά “α δεν ξεσκόνισες εδώ ε?” Τι σκρόφα… είναι νέα λέξη το σκρόφα. Το άκουσα κάπου και το είπα σε μια συμμαθήτρια μου. Αλλά αυτή έφερε τους γονείς της την άλλη μέρα και ζήτησαν να φέρω κι εγώ τη δική μου. Σκρόφα 2 φορές.

Τις λατρέυω τις θείες μου. Της μαμάς δηλαδή. Έχω 6 τέτοιες. Αλλά στο νησί μένουν οι 2. Οι άλλες Αθήνα. Αυτό το τεράστιο μέρος που δεν ξέρω πως καταφέρνουν και δεν χάνονται. Όποτε πηγαίνω εκεί κάθομαι στο σπίτι και το πολύ πολύ να πάω μέχρι το ψιλικατζίδικο δίπλα να πάρω μίκι μάους. Το σπίτι μιας θείας μου στην Αθήνα το αγαπάω πολύ όμως. Είναι μεγάλο με ξύλινες σκάλες. Όποτε πηγαίνω εκεί κλείνομαι στο δωμάτιο του ξάδερφού μου και βλέπω με τις ώρες MTV. Μπορεί να παίξει Britney Spears. Στη σαντορίνη οι 2 θείες μου είναι λατρεμένες. Η μία είναι ανθουσιασμένη με ένα είδος μιας άλλης θρησκείας και τρέχει στην Ινδία συνέχεια. Είχε μια πολύ σοβαρή αρρώστεια θανατηφόρα και μετά το πρώτο ταξίδι της εκεί λέει ότι ξαναγεννήθηκε και έγινε καλά. Δεν ξέρω. Πάντως την αγαπάω πολύ γιατί μου φέρνει διάφορά από κάθε της ταξίδι και με την κόρη της κάνουμε πολύ πολύ παρέα. Η άλλη μου θεία όμως είναι η αδυναμία μου. Μιλάει με μια δυνατή φωνή αλλά όχι γκαρίδα, είναι μονίμως αφηρημένη, η μόνη από τις θείες μου που καπνίζει και καμιά φορά αφήνει να φανεί λίγο μπούστο. Έχει πολύ ωραία μπλε μάτια και φτιάχνει το καλύτερο παστίτσιο που έχω φάει. Με καλάει πάντα όταν το φτιάχνει. Όποτε η μαμά πηγαίνει κάπου ταξίδι με πηγαίνει σε αυτή τη θεία μου επειδή με τον γιο της είμαστε σχεδόν ίδια ηλικία. Κάνουμε παρέα.

Είμαι στο δρόμο να επισκεφθώ τη γιαγιά μου. Το αγαπημένο μου μέρος στον κόσμο. Ο παππούς αν και τυφλός από παιδί έχει φτιάξει ένα τεράστιο κήπο, έχει φυτέψει πολλά δέντρα, έχει κότες, πάπιες με την δική τους πισίνα, ένα φουρνάκι όπου φτιάχνει ψωμί και μας έχει φτιάξει μια παιδική χαρά στην αυλή με μονόζυγο, κούνιες και τραμπάλα. Εκεί παίζουμε “διαστημόπλοιο” υποτίθεται ότι αυτός ο χώρος είναι το διαστημόπλοιο και δεν θέλουμε να μπούν μέσα οι εξωγήινοι. Καμιά φορά κάνουμε κούνια και τραγουδάμε τραγούδια. Μπήκα μέσα, η γιαγιά ήδη έχει στο χέρι κάτι να φάω, μετά θα δούμε κάποια σαπουνόπερα μαζί. Για την ώρα ο παππούς παίζει στα πόδια του την αδερφή μου. Εγώ έχω αγάπη με τη γιαγιά μου. Από πάντα. Την βλέπω καμιά φορά που πλέκει και την παρατηρώ για ώρα. Είναι σαν να κάνει κάτι πολύ σημαντικό. Βγάζει τη γλώσσα της έξω και με πολύ συγκεντρωμένα μάτια πίσω από κάτι γυαλιά που βάζει όταν πλέκει δεν παρατηρεί τίποτα άλλο.

Είναι απόγευμα και φεύγουμε από τη γιαγιά και τον παππού. Πάμε σπίτι. Έχει ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει γιατί είναι χειμώνας. Ξεκίνησε να βρέχει και ίσα που προλάβαμε να μπούμε στο σπίτι. Τελικά δεν θα έρθει ο κολλητός μου σήμερα. Βάζω να ακούσω το πρώτο σιντι που αγόρασα ποτέ μου πριν λίγους μήνες στην αθήνα. το Baby One More Time της Britney. Το ακούω ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Έχω μάθει τους στίχους απ’έξω. Όχι ότι καταλαβαίνω όλα τα λόγια. Το ακούω πάντα σε αυτό το φορητό που έχει κασέτα, ράδιο και από πάνω πατάς το καπάκι για το σιντί και ανοίγει και πάνω βάζεις το σιντί. Το έχω γεμίσει με αυτοκόλλητα από Spice Girls, Jennifer Lopez, 5ive και Backstreet Boys. Δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω όμως.

Έξω βρέχει και το λατρεύω πάντα να είμαι ζεστά μέσα στο σπίτι και να ακούω τη βροχή. Να κοιτάζω κι έξω από το παράθυρο που σκοτεινιάζει και πέφτουν οι σταγόνες τόσο γρήγορα. Όπως πάντα, φοράω φόρμα. Είναι πολύ ζεστή.

Παρατηρώ τη μαμά που ράβει. Ακούγεται πολύ δυνατά αυτός ο ήχος της μηχανής και με εκνευρίζει. Αλλά μου αρέσει να την παρατηρώ. Η αδερφή μου παίζει με τις κούκλες και πρέπει να παραδεχτώ πως μερικές φορές παίζω κι εγώ μαζί της! Αλλά το πιθανότερο είναι να τις κόψω τα μαλλιά, να τις ζωγραφίσω και να τις καταστρέψω και η αδερφή μου να βάλει τα κλάματα. Ειδικά με ένα ξάδερφό μου τρελαινόμαστε να καταστρέφουμε τα παιχνίδια της αδερφής μου αλλά μετά όταν αυτός φεύγει νιώθω κάπως άσχημα και την θυμάμαι που κλαίει και κάπως βυθίζομαι μέσα μου. Το σιχαίνομαι όταν γίνεται αυτό. Αυτό το συναίσθημα θα συνεχίσει να συμβαίνει για πάντα αλλά εγώ τώρα νιώθω πως είναι της ηλικίας μου.

Ξαπλώνω να κοιμηθώ και δεν σκέφτομαι ότι είμαι ευτυχισμένος.

Είναι δεδομένο.

Δεν με ενδιαφέρει να είμαι ευτυχισμένος καν. Απλά αυτή είναι η μικρή ζωή μου. Και την απολαμβάνω.

Στεναχωριέμαι για μικρά πράγματα και απλά εξερευνώ τον κόσμο. Δεν ξέρω γιατί οι μεγάλοι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι. Εγώ δεν το σκέφτομαι καν αν ζω καλά.

Απλά είμαι…

Όταν μερικά χρόνια μετά φέρνω τέτοιες αναμνήσεις φαντάζομαι θα το ονομάζω ευτυχία…

Advertisements
 

What’s next? August 20, 2010

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 14:12pm

Δεν εχω διαθεση.

Για τιποτα.

Καθομαι ολη μερα σπιτι και βλεπω ανουσια πραγματα στον υπολογιστη.

Δεν μου εχει ξανασυμβει τοσο πολυ. Συνηθως με πιανει μια μερα και μετα μου περναει.

Αυτο τον καιρο δεν εχω ζωη. Δεν με εμπνεει τιποτα και κανεις. Θελω να καθομαι κλεισμενος σπιτι για παντα.

Ευτυχως ειναι η δουλεια και καποιες υποχρεωσεις που με αναγκαζουν να βγω εξω.

Τελευταια κλεινω και το κινητο μου για να μην με ενοχλει κανεις. Αφου δεν εχω τιποτα να κανω. Απο τι να με ενοχλησουν? Ειναι γελοιο.

Ενα περιεργο πραγμα. Δεν εχω και τοση ζητηση οσο συνηθως απο γνωστους και φιλους. Σαν να επιασαν ολοι το υποννοουμενο και να με παρατησαν.

Αυριο θα βγω. Ειναι μια εβδομαδα σχεδον που το μονο που κανω ειναι να δουλευω, να μαγειρευω, να ακουω μουσικη, να βλεπω σειρες και να βλεπω αηδιες στο πισι.

Και το πιο περιεργο απο ολα. Ειμαι ο μονος που θελω για τον ελευθερο χρονο μου.

Ολοι οι αλλοι ειναι τοσο βαρετοι. Ή εγω βαρετος για τους αλλους.

Το προβλημα ειναι πως οταν αφηνομαι στο αγριο clubbing, στα ποτα και στο γυρω γυρω γινομαι τοσο trashy. Τουλαχιστον σπιτι ειμαι ασφαλης.

Απλα δεν εχω ζωη και παρακολουθω τις ζωες των αλλων μεσα απο σειρες και τραγουδια.

Θλιβερο αλλα γουσταρω.

Τουλαχιστον ολοι αυτοι οι ανθρωποι κανουν πολυ πιο σημαντικα πραγματα απο εμενα. Προσφερουν κατι στον κοσμο, ερωτευονται, εχουν μια σταθερη εικονα και ενα συγκεκριμενο χαρακτηρα στην κοινωνια, εχουν ενα στατους.

Ζηλευω. Οχι ενα, ενα αυτα. Ολα μαζι. Μακαρι να ερχονταν ολα τοσο φυσικα….

Ο φοβος οτι μπορει να μην βγω ποτε απο αυτη τη ληθη που βρισκομαι ειναι παντα μαζι μου.

Ισως προετοιμαζομαι για μια αλλαγη…

 

B(ad)-Day August 7, 2010

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 07:06am

Αγωνιούσα εδώ και μέρες να αποφασίσω τί θα κάνω σήμερα. Και δεν μπορούσα να διαλέξω τίποτα. Όλα δεν μου έφτιαχναν τη διάθεση. Μου τη χαλούσαν. Και ολοι με ρωτουν “θα βγεις να το καψεις σημερα ε?”. Βασικά δεν νομίζω.

Νομιζω ειναι η χειροτερη 7η Αυγουστου της ζωης μου.

Θελω να κλειστω σε ενα δωματιο και να περιμενω να τελειωσει αυτη η καταραμενη μερα.

Όλα πανε λαθος. Πινω παραπανω αλκοολ απο οσο θα επρεπε. Εχω μαλωσει με πολλους που δεν ηθελα να μαλωσω. Θελω να απομακρυνθω απο τους παντες. Μου λειπει το παρελθον. Μου λειπουν οι μερες που δεν χρειαζοταν να προσπαθησω τοσο πολυ.

Νιωθω οτι δεν εχω φιλους. Νιωθω οτι δεν υπαρχει γκομενος στον οριζοντα. Νιωθω παγιδευμενο παιδι μεσα σε εναν ενηλικο που αρνειται να το παραδεχτει οτι μεγαλωνει. Νιωθω στην ακρη. Νιωθω μονος.

Δεν ξερω τελικα αν το να ζω μονος μου ολα αυτα τα χρονια μου εκανε καλο ή με εκανε δυσκολο στις σχεσεις μου με τους ανθρωπους. Εφτασα σε ενα σημειο η ζωη μου να ειναι μονο το σαββατοκυριακο οπου εβγαινα και επινα μεχρι τελικης πτωσεως, ξεφευγα απο καθε αποψη και εκανα του κοσμου τις φτήνιες. Οι φιλοι μου ηταν οι φιλοι του σαββατοκυριακου και δεν με αγαπουν. Και η ζωη μου δεν εχει αλλαξει. Ειμαι διακοπες. Οταν γυρισω με περιμενει η ιδια μιζερια.

Αγαπησα πολυ το χαδι της θαλασσας αυτες τις μερες. Την χαλαρωση και την απλη απολαυση του πιο καθημερινου πραγματος. Το νερο, ο ηλιος, η γη. Ειχα ξεχασει πως γινεται. Νιωθω αρρωστος που παιρνει αντιβιωση. Η αρρωστεια με εχει μπουχτισει.

Και σημερα μεγαλωνω.

Καπου ολα πηγαν λαθος.

Καπου αλλαζω.

Σκατα.

Πρεπει να τα αλλαξω ολα παλι….

 

Ψυχοπλάκωμα. December 8, 2009

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 09:22am

Άλλοι είναι καταθλιπτικοί, άλλοι έχουν OCD, άλλοι είναι κυκλοθυμικοί. Όλοι, τέλος πάντων έχουν ένα λόγο για να τους πιανουν “τα ψυχολογικα τους”, “οι μαύρες τους”, “τα νταουνιασματα”. Υπάρχουν και οι “3 λαλούν και 2 χορεύουν και άλλοι 10 χτυπάνε παλαμάκια” που όμως δεν είναι έτσι για πάντα. Έρχεται και η ώρα τους κι αυτών. Εγώ πάλι δεν ήμουν τίποτα από αυτά με εξαίρεση μια φωτεινή φάση της ζωής μου.

Μέχρι να φύγουν τα πολλά εφηβικά νόμιζα ότι είμαι και πολύ δράμα στη ζωή μου. Όπως κάθε 17χρονο ζούσα την υπέρμετρη μελαγχολία που δεν ήταν τίποτα άλλο από κόμπλεξ. Όταν τελέιωσα από εκεί ηρέμησα και μπήκα στη φάση “χαχαχα χουχουχου”. Όλα ήταν θεικά. Δεν θυμάμαι κάποια κακή στιγμή έστω και προσωπική.

Μετά έμεινα άνεργος.

Όποτε τύχει να μείνω άνεργος είναι και η στιγμή που ξέρω ότι σε λίγο καιρό θα ψάχνω να βρω λόγο για να μην είμαι καλά. Και όπως κάθε φορά, έτσι και πρόσφατα ψαχνόμουν λίγο να δω με τι θα ασχοληθώ για να ξεκινήσω να κλείνομαι στο σπίτι μου, στον εαυτό μου και να μη θέλω να δω άνθρωπο. Αυτή τη φορά όμως το θέμα που με απασχόλησε δεν ήταν ούτε τα παιδικά τραύματα, ούτε τα άσχημα σκηνικά, ούτε οι ανασφάλειές μου, ούτε τα γκομενικά μου. Ήταν κάτι που υποθέτω όλοι οι άνθρωποι περνάνε κάποια στιγμή.

Ήταν ο θάνατος. Και είναι.

Ένα ωραίο πρωινό ξύπνησα και έβαλα τα κλάματα. Σκεφτόμουν ότι θα πεθάνω, ότι όλοι θα πεθάνουμε, ότι κάποιος θα πεθάνει πρώτος και μετά θα ακολουθήσει κάποιος άλλος και δεν θα μάθω ποτέ τη σειρά μέχρι να τη ζήσω. Θα τη ζήσω? Μήπως έχω εγώ προτεραιότητα στη σειρά? Θα μεγαλώσω τόσο ώστε να πω ότι έζησα αρκετά? Θα ζήσω την ηλικία των 30? Των 40?

Μετά όλα αυτά πήραν έκταση και το πρόβλημα μου δεν ήταν τόσο ο φόβος του θανάτου, όσο οι αναμνήσεις και η αιωνιότητα της μίας στιγμής. Ξεκίνησα να φοβάμαι τις παιδικές μου αναμνήσεις. Ξεφύλλισα όλα τα φωτογραφικά άλμπουμ στο σπίτι της μαμάς μου με πολύ κλάμα. Προσπαθούσα να συγκρατήσω την εικόνα της μαμάς μου σήμερα. Νέα και όμορφη. Φοβόμουν (και φοβάμαι) να σκεφτώ ότι βλέπω τη μαμά μου να γερνάει. Έβλεπα τον πανέμορφο απογευματινό ουρανό που μπερδέυονται σκούρα και φωτεινά χρώματα μεταξύ τους και δάκρυζα. Αυτή ήταν η μία στιγμή. Μακάρι να μπορούσα να κρατήσω αυτή τη στιγμή για πάντα. Όσες φωτογραφίες και να τραβήξω, όσα και να γράψω. Ο χρόνος φεύγει.

Κλείστηκα στο σπίτι. Σταμάτησα να σηκώνω τηλέφωνα από τρίτους. Έβλεπα το Six Feet Under μανιωδώς σε μια απόπειρα να ασχοληθώ με το θέμα του θανάτου και μαζί με τους ήρωες να επεξεργαστώ τον φόβο μου προκειμένου να τον ξεπεράσω. Τα πράγματα όμως έγιναν χειρότερα. Όλοι μπορούν να πουν χιλιάδες πράγματα στη ζωή μας και να μας πείσουν για την ορθότητα του λόγου τους όμως όσα και να πεις για το θάνατο είναι εικασίες. Όσο και να προσπάθήσει κάποιος να με βοηθήσει στο να νιώσω καλύτερα είναι μάταιο. Σε όσους μίλησα για το θέμα ζήτησαν ευγενικά να μην το συζητήσουμε. Κανείς δεν ήθελε να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί το θάνατο και το ότι μεγαλώνουμε, κάποιοι δεν θα μεγαλώσουμε καν.

Πάντα πίστευα ότι θα πεθάνω νέος. Ακόμα το πιστεύω. Έχω τόσα πράγματα που θα θελα να γίνουν μετά το θάνατό μου. Θα ήθελα να γίνω δωρητής οργάνων. Θα ήθελα μόλις πεθάνω να βάλουν να παίξει ένα συγκεκριμένο κομμάτι στο repeat. Θα ήθελα να κρατήσει κάποιος τον σκληρό μου με όλη τη μουσική που μαζεύω τόσα χρόνια γιατί είναι η μόνη σωστή δουλειά που έχω κάνει στη ζωή μου. Ολοκληρωμένη και πλούσια. Θα ήθελα κάποια άτομα συγκεκριμένα να μάθουν ότι χάθηκα. Θα ήθελα κάποιοι να μην το μάθαιναν καθόλου. Όμως όλοι δεν θέλουν να με ακούσουν. Η μαμά δεν θέλει να ακούσει ότι μόλις πεθάνω έχω κάποια αιτήματα. Θέλει να σκέφτεται ότι θα ζήσω για πάντα.

Κανείς δεν ζει για πάντα. Που πάει μετά το θάνατο δεν ξέρω. Όσοι λένε ότι ξέρουν είναι ψεύτες. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι όλα τα υπερφυσικά φαινόμενα που ζει ο άνθρωπος είναι ένα ειρωνικό και σαρκαστικό παιχνίδι του εγκεφάλου του. Και εγώ ο ίδιος έχω ζήσει κάτι υπερφυσικό. Πραγματικά φοβάμαι ότι το έζησα γιατί ήθελα να το ζήσω. Όταν σταμάτησα να το θέλω δεν υπήρχε.

Βλέπω φωτογραφίες από εμένα όταν ήμουν μωρό, την αδερφή μου μωρό, τη μαμά κοριτσάκι. Αναμφισβήτητα τα έζησα όλα αυτά. Τα ζω στο μυαλό μου πάλι. Πληγώνομαι που δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Πληγώνομαι που δεν έχει την ίδια μαγευτική γεύση ένα παγωτό ή ένα σπίτι δεν μου φαίνεται τεράστιο. Όλα έχουν απομυθοποιηθεί και εμένα με έχουν απομυθοποιήσει. Μια θεία μου πέθανε. Δεν την αγαπούσα. Όμως σκέφτομαι τη ζωή της, τα ρούχα της, τους συγγενείς της και τα βιβλία της. Τα αποχωρίστηκε όλα απότομα. Όπως όλοι όσοι φεύγουν από τον κόσμο μας.

Εγώ δεν θέλω να χάσω την οικογένειά μου, ούτε τη μουσική που έχω μαζέψει. Δεν θέλω να σκεφτώ ότι από ένα σημείο και μετά εγώ και η αδερφή μου θα σταματήσουμε να μπορούμε να αγκαλιαστούμε. Θα την χάσω σαν άνθρωπο. Η επικοινωνία δεν θα υπάρχει. Και πως θα είναι αυτή η στιγμή που θα πρέπει να αποχωριστούμε? Δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα νιώσω ευτυχισμένος ή ανακούφιση όταν θα φέυγω. Νομίζω θα νιώσω απόγνωση και φόβο. Δεν θέλω να φύγει κανείς πριν από εμένα και αυτό είναι πολύ εγωιστικό. Από την άλλη θέλω να ζήσω όσα περισσότερα μπορώ μόνος και με τα δικά μου άτομα.

Όλα όσα ζω, όσα ακούω και λέω, όσα δίνω και παίρνω και όσα τυχαίνουν έτσι απλά. Που οδηγούν όλα αυτά? Σε τι χρησιμεύουν? Χρησιμεύουν?

Κάθε μέρα με πιάνει κάτι και σκέφτομαι ξανά και ξανά όλα αυτά τα αμέτρητα πράγματα. Το αποτέλεσμα είναι να “πέσω” ξανά.

Σε αυτό το θέμα νιώθω απόλυτα μόνος και αβοήθητος. Όλοι φοβούνται να το εξετάσουν και όσοι δεν φοβούνται μου λένε αηδίες για αγάπες και τη ζωή που μετά το θάνατο συνεχίζεται. Για γαλήνες και κήπους με λουλούδια. Τα έχω ακούσει όλα αυτά. Κανείς δεν δέχεται να δεχτεί ότι κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Παρ’όλα αυτά αντέχουν που κάθε μέρα οδηγούνται όλο και πιο κοντά στο τέλος τους. Εμένα μου είναι πολύ δύσκολο να το χειριστώ.

Πίστευα όλοι κοντά στην ηλικία μου παθαίνουν ένα “κάτι” και ψάχνονται λίγο στον τομέα. Παρατηρώ ότι είμαι ο μόνος. Όλοι μου λένε “είσαι πολύ μικρός ακόμα για να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα”. Οκ. Δεν ελέγχεται. Απλά συμβαίνει.

Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι αν και ξέρω ότι οι αναμνήσεις μου και ο χρόνος θα συνεχίσουν να με βασανίζουν μέχρι το τέλος, θέλω να ζήσω όσα περισσότερα γίνεται. Θέλω η στιγμή να είναι έντονη και με χρώμα.

Να πεθάνω με μία αξιοπρέπεια.

Κάποιος να μου κρατάει το χέρι όταν φύγω….

Το τραγούδι της ζωής μου

 

Working Sucks February 4, 2009

Filed under: Confessions...,Thoughts — darkenlight @ 13:13pm

Επιασα δουλεια….

Νομιζω ότι δεν ζω……

Τα λεφτά ΦΕΡΝΟΥΝ την ευτυχία, τα απίστευτα πολλά δεν την φέρνουν..

Όσοι λενε ότι τα λεφτά δε φέρνουν την ευτυχία λενε π*παριές (ευγενικά πάντα). Γιατί από τότε που σταμάτησα να σκέφτομαι αν έχω να πληρώσω το επόμενο ενοίκιο και τους λογαριασμούς πραγματικά δεν έχω νιώσει ούτε δευτερόλεπτο στεναχωρημένος.

Μάλλον θα έλεγα ότι δεν ήμουν ποτέ τόσο χαρούμενος με τη ζωη μου… Κι αυτό είναι γιατί πια δεν με αγχώνουν τα λεφτά…

Καβούρη, είσαι ο αρχηγός μας.

 

Ταρίφες, Παιδί Μου… January 17, 2009

Filed under: Confessions... — darkenlight @ 05:03am
Tags:

Καλά μιλάμε τα θυμάμαι και εξοργίζομαι ακόμα παραπάνω… Δηλαδή ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ…Θελω να πεθανουν οι μαλάκες οι ταρίφες… Die Die Die Die…

Χθες, που λετε, αφού περάσαμε ένα πολύ ωραίο βράδυ για άλλη μία φορά με Νατάσα και Μαρία, φάγαμε στα Friday’s (πολύ μανάρι πέφτει εκεί έν τω μεταξύ) και μετά πήγαμε Kinky (που για να είμαι ειλικρινής ξενέρωσα κάπως). Αφού βγήκαμε έξω να βρουμε ταξί, βρίσκουμε 2 ταξί στη σειρά, και λέει η Νατάσα να πάρω εγώ το ένα να πάρουν οι άλλες το άλλο. Και βλέπω στο ταξί-λαχείο που διάλεξα ένα σκατόγερο (που εύχομαι να ψοφήσει πραγματικά) να κορνάρει για να μπω. Μπαίνω εγώ, κάθομαι και βάζω ζώνη ασφαλείας ενώ παράλληλα χαιρετάω τα κορίτσια. Του λέω που πηγαίνω και, επειδή μένω κοντά στο κέντρο, δεν του άρεσε. Και με ρωτάει “τα κορίτσια που πάνε?”, λεω “δεν βολεύει πάνε αντίθετα, πάνε εκεί”.

Επιτόπου ανοίγει το παράθυρο μου και μιλάει στα κορίτσια. “Κορίτσια, θέλετε να μπειτε μέσα να σας πάω σπίτι σας και το παιδι να πάρει άλλο ταξί?”. ΜΕΝΩ ΜΑΛΑΚΑΣ… χωρίς πλάκα ειχα γουρλώσει μάτι σε στιλ-ροφος, ανοιχτό το στόμα εννοείται και έτοιμος να ξεραθω στα γέλια. Τα κορίτσια τα χάνουν και του λένε “δεν κατάλαβα” και τέτοια. Γυρνάει σε μένα και μου λέει “Ρε παιδί μου δεν παίρνεις εσύ κανένα άλλο να μπουν τα κορίτσια που με βολεύει? Τι λέτε κορίτσια?” και πετάγομαι και λέω το ηρωικό “ΟΧΙ”! Αυτός φυσικά δεν έδωσε σημασία και έψηνε τα κορίτσια. Εκείνη τη στιγμή με επιασε τρελα και του λεω “Έχω κάτσει κύριε και δεν θα σηκωθω, να με πάτε σπίτι μου” και τα κοριτσια του ελεγαν “εχουμε βρει αλλο ταξι, ευχαριστουμε, δεν θελουμε” και αλλα τέτοια… Οπότε αυτός φεύγει και αρχίζει.

“ΟΙ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ.. γνωστες σου ειναι?”. Απαντάω “ναι και σας παρακαλω μη μιλάτε έτσι” και αυτός συνέχισε “Τι μαλακισμενες, να τις λες να τις πας σπιτι σου και αυτες να λενε οχι.. Θα αφηναμε εσενα να παρεις ένα άλλο ταξί…”. Και μέσα σε όλο το παραλύρημα μου λέει το θεικό “Δεν θα σε πάω σπίτι σου, θα σε πάω στο νεκροταφείο. Έχει πολλά άλλα ταξί εκεί”.

“Δεν καταλάβατε”, λέω, “Έχω κάτσει στο ταξί, θα με πάτε εκεί που θέλω… Δουλειά σας είναι” και αρχίζει ο ΜΑΛΑΚΑΣ να μου λέει “έλα κατέβα εδώ που έχει πολλά ταξί, εγώ έχω μια δουλειά τώρα ” και άλλα τέτοια.  Εγώ είχα εκπλαγεί και να του λέω “Από τη στιγμή που έχω μπει είναι χρέος σας να με πάτε σπίτι μου” και αυτός “Κατέβα ρε αγόρι μου εδώ”.

Οπότε με νεύρα ελεεινά, βγαζω τη ζώνη, σηκώνομαι βγαίνω έξω και κλείνω την πόρτα δυνατά φωνάζοντας “ΜΑΛΑΚΑ”. Παράνοια ο ταρίφας εντελώς…

Και αφού παίρνω το επόμενο ταξί και του λέω που πάω και όλα τα συναφή. Σε διάρκεια 3 λεπτών που είχα ηρεμήσει από τον προηγούμενο μου λέει

Ταρίφας: Καλά είσαι?

Εγώ: Καλά είμαι εσείς?

Ταρίφας: Ε, δεν πετύχαμε και καμιά γκομενίτσα σήμερα

Εγώ: Τι να σας πω τυχερά είναι αυτά

Ταρίφας: Ε, ναι δεν βρέθηκε και καμία να γαμήσουμε… Εσύ τι λέει?

Εγώ: Τι λέω?

Ταρίφας: Καμιά γκομενίτσα?

Εγώ: Τι να σας πω τώρα… ο καθένας με τα προσωπικά του.

Το βουλώνει ο ταρίφας επιτέλους (γιατί κι εγώ ήμουν αλλού ντ’αλλού…Το τελευταίο που ήθελα ήταν τέτοια συζήτηση… Βασικά δεν ήθελα συζήτηση), και κάνει το κορυφαίο. Στρίβει σε ένα σοκάκι με πολλά μπουρδέλα και περνάει μπροστά από 1-2 πόρνες. Χαμηλώνει ταχύτητα και κατεβάζει το παράθυρό μου. Ευτυχώς τα πορνιδάκια δεν έδωσαν σημασία στον πουρόγερο. Αν το χαν κάνει θα τα χα παίξει κιόλας. Θα έλεγα “ΠΟΥ ΖΩ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ? ΠΟΥ ΖΩ?”.

Αλλά ευτυχώς μετά με πήγε σπίτι.

DIE ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΤΑΡΙΦΕΣ DIEEEEEE

 

No More.+- August 16, 2008

Filed under: Confessions...,Emotions,Thoughts — darkenlight @ 10:08am

Όπως έχω αναφέρει αρκετές φορές τελευταία και είναι προφανές από μόνο του, έχω πολλά πολλά νεύρα τον τελευταιο καιρό. Μάλλον ήταν. Γιατί σήμερα, περιέργως δεν έχω. Και δεν είνάι ότι είμαι κανένα νευρασθενικό ή τίποτα τέτοιο. Η λέξη νεύρα μέχρι πριν λίγο καιρό ίσα που υπήρχε στο λεξιλόγιό μου. Έχω κάθε λόγο να έχω νεύρα και θα ανυσηχούσα αν δεν είχα.

Και έτσι ήρθα στη δουλειά σήμερα. Ανόρεχτος, όπως συνηθίζω σήμερα, έτοιμος να φερθώ με κάθε bitch τρόπο που καλλιεργώ μέσα μου. Δεν είναι ότι φωνάζω στους πελάτες. Απλά αν πάνε να με κοροιδέψουν για να πληρώσουν λιγότερα, ή επιμένουν σε κάτι που δεν είναι αρμοδιότητά μου τους απαντάω ψυχρά και με κακία. Δεν ήμουν έτσι. Έγινα. Συνήθως μαλώνω με πελάτες για μαλακίες άλλων εργαζομένων που είναι “συνάδελφοι”.

Έτσι σήμερα ένας “συνάδελφος” έκανε πάλι μαλακία. Και ήρθε η κοπέλα να μου πει ότι φεύγει χωρίς να πληρώσει τίποτα. Ετοιμάστηκα μέσα μου για άλλη μια μάχη. Άλλο ένα ατελείωτο διάλογο που θα έπρεπε να την κάνω με το ζόρι να πληρώσει. Και να νευριάσω. Και να χαλαστώ. Και μετα ίσως να κλαίω το βράδυ που τίποτα δεν με βοηθάει να συνέλθω.

Τη στιγμή που πήρα την βαθιά ανάσα και πήγα να ξεκινήσω, σκέφτηκα ασραπιαία άπειρες ερωτήσεις. 

Γιατί, Σωτήρη, να χαλαστείς πάλι όταν άλλος έκανε το λάθος? Γιατί να τον ξελασπώσεις πάλι? Γιατί να είσαι εσύ ο κακός της επιχείρησης? Γιατί να ξοδεύεις όλη σου την ενέργεια σε κάτι που σε τελική ανάλυση δεν σε βοηθάει να κερδίσεις τίποτα?

Οπότε εκείνη τη στιγμή ηρέμησα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Κοίταξα μελαγχολικά τις κοπέλες που ήταν έτοιμες να τσακωθούν. Χαμογέλασα ήρεμα και φώναξα τον “συνάδελφο”. Μπροστά στις κοπέλες του επισήμανα το λάθος του και τον έβαλα να μιλήσει αυτός μαζί τους. Φυσικά δεν το έκανε άρχισε να μουρμουριζει “δεν ξέρω” και τέτοιες βλακείες. Οπότε οι κοπέλες ξεκίνησαν να φύγουν χωρίς να πληρώσουν.

Εγώ απλά τις κοίταξα να φεύγουν. Και το “συνάδελφο” να τρέχει από πίσω αφού κατάλαβε ότι δεν θα τον καλυπτω πια.

Αυτές έφυγαν. Δεν πλήρωσαν. Ο “συνάδελφος” άρχισε να ψάχνει να βρει το δίκιο του.

Εγώ όμως ήμουν σχεδόν χαρούμενος.

Επιτέλους άρχισα να ηρεμώ.

Και δεν κατέληξα να είμαι στεναχωρημένος αυτό ο βράδυ ούτε θα κλάψω πριν κοιμηθώ. Εκτός αν ακούσω Yann Tiersen ή αν σκεφτώ πρόσφατες κακές στιγμές. Όμως ούτε αυτά θα κάνω.

Η αδυναμία κρατάει όσο εμείς την αφήνουμε να μας κυριεύει.

Δεν είναι ακόμα η ώρα μου για να καταρρεύσω…