Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

What’s next? August 20, 2010

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 14:12pm

Δεν εχω διαθεση.

Για τιποτα.

Καθομαι ολη μερα σπιτι και βλεπω ανουσια πραγματα στον υπολογιστη.

Δεν μου εχει ξανασυμβει τοσο πολυ. Συνηθως με πιανει μια μερα και μετα μου περναει.

Αυτο τον καιρο δεν εχω ζωη. Δεν με εμπνεει τιποτα και κανεις. Θελω να καθομαι κλεισμενος σπιτι για παντα.

Ευτυχως ειναι η δουλεια και καποιες υποχρεωσεις που με αναγκαζουν να βγω εξω.

Τελευταια κλεινω και το κινητο μου για να μην με ενοχλει κανεις. Αφου δεν εχω τιποτα να κανω. Απο τι να με ενοχλησουν? Ειναι γελοιο.

Ενα περιεργο πραγμα. Δεν εχω και τοση ζητηση οσο συνηθως απο γνωστους και φιλους. Σαν να επιασαν ολοι το υποννοουμενο και να με παρατησαν.

Αυριο θα βγω. Ειναι μια εβδομαδα σχεδον που το μονο που κανω ειναι να δουλευω, να μαγειρευω, να ακουω μουσικη, να βλεπω σειρες και να βλεπω αηδιες στο πισι.

Και το πιο περιεργο απο ολα. Ειμαι ο μονος που θελω για τον ελευθερο χρονο μου.

Ολοι οι αλλοι ειναι τοσο βαρετοι. Ή εγω βαρετος για τους αλλους.

Το προβλημα ειναι πως οταν αφηνομαι στο αγριο clubbing, στα ποτα και στο γυρω γυρω γινομαι τοσο trashy. Τουλαχιστον σπιτι ειμαι ασφαλης.

Απλα δεν εχω ζωη και παρακολουθω τις ζωες των αλλων μεσα απο σειρες και τραγουδια.

Θλιβερο αλλα γουσταρω.

Τουλαχιστον ολοι αυτοι οι ανθρωποι κανουν πολυ πιο σημαντικα πραγματα απο εμενα. Προσφερουν κατι στον κοσμο, ερωτευονται, εχουν μια σταθερη εικονα και ενα συγκεκριμενο χαρακτηρα στην κοινωνια, εχουν ενα στατους.

Ζηλευω. Οχι ενα, ενα αυτα. Ολα μαζι. Μακαρι να ερχονταν ολα τοσο φυσικα….

Ο φοβος οτι μπορει να μην βγω ποτε απο αυτη τη ληθη που βρισκομαι ειναι παντα μαζι μου.

Ισως προετοιμαζομαι για μια αλλαγη…

 

Οχι. May 16, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 02:29am

Δεν ξερω γιατι ασχοληθηκα. Χρονια τωρα ξερω οτι δεν ησουν ατομο εμπιστοσυνης. Αλλα ησουν εκει.

Προσπαθησα να βρω αμετρητα πατηματα για να πετυχω εστω και μια στιγμη συναισθηματισμου μεσα σου. Οχι για μενα. Απο περιεργεια περισσοτερο. Πως μπορει ενας ανθρωπος να σε ξερει τοσο καλα και να ειναι διαθεσιμος να σε πουλησει καθε δευτερολεπτο?

Χθες δεν ηταν μια βραδια ποτου μονο. Χθες ηταν μια βραδια συνηδητοποιησης.

Σε εβλεπα να πεφτεις αργα και σταθερα στα ματια μου. Μεχρι να βγει ο ηλιος σε ειχα σιχαθει.

Προσπαθησες δεν λεω.

Οταν σε χαιρετησα μαλλον ειχες παρατηρησει την κακη μου διαθεση για σενα. Ή απλά δεν εβλεπες την ωρα να φυγω.

Either way, δεν σου αξιζαν και τοσες λεξεις που εχω γραψει μεχρι τωρα.

Ουτε κι εγω ξερω τι σε εκανε λογο στο μυαλο μου για να γραψω αυτο το ποστ…

 

“Πάντα, τα πάντα” April 20, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 07:21am
“Waiting” by Anne Clark
  • Κάποιοι φίλοι μου δεν με αγαπουν πια. Δεν ξέρω γιατί. Δεν λέμε γιατί. Πονάει όμως.
  • Η φοβία μου με το θάνατο, αργά αλλά σταθερά με οδηγεί σε φοβία για την υγεία. Απαγορεύω στον εαυτό μου να “γκουκλάρει” συμπτώματα και ασθένειες και δεν με υπακούω πάντα. Αν τελικά πατήσω το “Search”, το υπόλοιπο της ημέρας μου ειναι καταθλιπτικό.
  • Τις προάλλες ένας δικός μου άνθρωπος με ρώτησε γιατί έδειχνα στεναχωρημένος και του απάντησα ελαφρά μεθυσμένος “γιατί νομίζω δεν θα ζήσω για πολύ ακόμα”. Στιγμή αδυναμίας. Δεν ξανασυνέβη (ευτυχώς) (μέχρι σήμερα).
  • Ο γκόμενος ενός φίλου μου προσπάθησε να τον εκπορνεύσει, και όταν ο φίλος μου τον χώρισε, ο άλλος εισέβαλε ένα βράδυ στο σπίτι του, τον πλάκωσε στο ξύλο, τον έφτυσε στο πρόσωπο, τον γέμισε μελανιές και σημάδια, του έκλεψε ολες τις καρτες και του εκλεψε τα λεφτά. Το αποτέλεσμα ήταν στο αστυνομικό τμήμα ο φίλος μου (που πήγε καταχτυπημένος να τον αναφέρει) να γίνει περίγελος των αστυνόμων και να τον διώχνουν  με φράσεις του τύπου “καλά να πάθεις τέτοιος που είσαι”.  Σε αυτή τη χώρα ο ομοφυλόφιλος είναι ο μόνος που παλεύει για σώσει τον εαυτό του ολομόναχος και αβοήθητος. Τι πιο “αντρίκιο” από αυτό?
  • Όλη την μελαγχολία που έχω μέσα μου, την εξωτερικεύω με δυνατά γέλια, δυνατές φωνές, κραιπάλες, λόγια χωρίς νόημα, και αδιαφορία για σοβαρά πράγματα. Όταν κλείνει όμως η πόρτα του σπιτιού μου όλα παραείναι ήρεμα.
  • Σεξουαλικές απόπειρες τελευταία με έχουν αφήσει παγερά αδιάφορο. Και να μην γίνονταν δεν θα μου έλειπε κάτι.
  • Ώρες – ώρες νιώθω ότι γίνομαι κουραστικός σε φίλους μου και ίσως φορτικός. Δεν ξέρω. Δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Νιώθω.
  • Προσπαθώ να κάνω μαλακίες που δεν έκανα ποτέ πριν, αποφεύγω να κάνω μαλακίες που έχω ξανακάνει. Αυτό είναι μάλλον καλό.
  • Τη δουλειά δεν την αγαπώ. Τα χρήματα είναι λίγα.
  • Αν κάτι από τα 2 παραπάνω ήταν διαφορετικό (κι ας ήταν μόνο το ένα), μάλλον θα είχα καλύτερες διαθέσεις.
  • Νιώθω ευτυχισμένος άνθρωπος όμως. Είχα την ευκαιρία τον τελευταίο καιρό να κάνω 2 πραγματικά τέλεια ταξίδια, βγαίνω και περνάω εξαιρετικά καλά, έχω φίλους που λατρέυω να βλέπω και να συζητάμε ή να πίνουμε (ή και τα 2).
  • Δεν έχω πετύχει άνθρωπο να είναι ευτυχισμένος και μελαγχολικός ταυτόχρονα.
  • Η ευτυχία μου, και το πόσο γρήγορα περνάει, είναι η κατάρα μου.
  • Δεν θέλω να έρθει ποτέ στιγμή που θα πω ότι δεν θέλω να πετύχω τίποτα περισσότερο γιατί νομίζω εκεί είναι το τέλος μιας ζωής.
  • Η μοναξιά, αν και ψυχοφθορα, είναι απαραίτητη. Ειδικά για μένα που είμαι “στα χαμένα”. Αλλα δεν πιστευω οτι θα σταματήσω ποτέ να ελπίζω…
  • “Πάντα, τα πάντα”. Το διάβασα από ένα βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ και νιώθω ότι βρήκα μια φράση της ζωής μου.
  • Ο ουρανός αυτό τον καιρό είναι υπέροχος να τον κοιτάς. Το ίδιο και ο κόσμος στο κέντρο της Αθήνας που ξεχνάς να παρατηρείς στην καθημερινότητά σου.
  • Μακάρι να είχα μια καλή φωτογραφική μηχανή, και να μην ντρεπόμουν να φωτογραφίσω όλα αυτά που στα μάτια μου δείχνουν τόσο όμορφα.
  • Η Θεσαλονίκη είναι η πόλη μου. Κι ας μην έχω τίποτα που να με συνδέει μαζί της.
  • Τις ζεστές μέρες αξίζει να περπατήσεις. Κατέβα από το λεωφορείο σε μια στάση όποια στιγμή σου έρθει και περπάτα. Το ίδιο έκανα κι εγώ…
  • Τη ρουτίνα τη δημιουργούμε, δεν δημιουργείται.
  • Αρνήσου την.

 

Τι χαζό παιδί… February 14, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 06:39am

“Είσαι πολύ Σωτήρης, ρε γαμώτο”

Αυτό μου είπαν τις προάλλες και ένιωσα σαν να μου είπα το πιο όμορφο κοπλιμέντο της ζωής μου.

Και νόμιζα ότι είχα χάσει πολύ από τον εαυτό μου….

“Χαζό παιδί” από Κ.Βήτα

 

Mindfuck. January 26, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 12:20pm

Κάθε φορά που περνάει ένας περαστικός και φοράει το άρωμά σου προχωράω όσο πιο κοντά του γίνεται γιατί δεν θέλω να χάσω αυτή την αίσθηση.

Δεν ξέρω γιατί σε “πάγωσα” σήμερα. Εύχομαι να μην σε “πάγωσα” για πάντα.

Και τι δεν θα ‘δινα να ήξερα τί πραγματικά θες. Δεν μπορώ όμως να σε έχω όταν μέσα μου δεν σε έχω.

Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ εύχομαι η επόμενη μέρα να τα διορθώσει όλα γιατί πραγματικά δεν ξέρω γιατί και πως φτάσαμε εδώ.

Η αξιοπρέπεια και λογική μου λέει ότι πρέπει να σε ξεγράψω μια για πάντα.

Το ένστικτό μου λέει ότι πρέπει να σε κρατήσω γιατί ακόμα είμαστε στην πολύ αρχή και δεν το ξέρουμε.

Δεν ξέρω τί να κάνω μαζί σου και ποτέ στη ζωή μου δεν βρέθηκα να νιώθω τόσα για έναν άγνωστο.

Δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία πραγματικά να μάθουμε ο ένας τον άλλον.

Άραγε με θες ακόμα?

Να πιστέψω τις λέξεις σου? Είναι μόνο λέξεις.

Γιατί δεν μπορείς να μου δείξεις αυτό που πραγματικά νιώθεις?

Είμαι έτοιμος να δεχτώ και την μεγαλύτερη απόρριψη. Τουλάχιστον τότε θα με έχεις βγάλει από τον πόνο.

Αν δεν το νιώθεις, σταμάτα τα όμορφα λόγια σου.

Μόνο κακό μου κάνουν.

Μου λείπεις.

 

Δεν υπάρχει μέλλον. January 11, 2010

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 06:57am

Όταν φοβάσαι να δώσεις και κάποιος σου προσφέρει πραγματα απλόχερα εν μία νυκτί δεν ξέρεις πώς να το διαχειριστείς.

Όταν ξεκινάς να δίνεις απλόχερα πίσω, για πρώτη φορά, δεν εκτιμάται όσο νόμιζες.

Η ειρωνία της ανθρώπινης αναισθησίας.

Κάνεις σχέδια.

Προγραμματίζεις το μέλλον.

Δεν υπάρχει μέλλον.

Λέμε πως σε 2 εβδομάδες θα πάμε ταξίδι. Σήμερα δεν ξέρουμε τις αλλαγές στη ζωή μας μέχρι να περάσουν 2 εβδομάδες. Το πλήγμα θα ήταν σαφώς μεγαλύτερο αν έπρεπε να το αναβάλλουμε.

Μπαίνεις σε μια κατάσταση ζυγού αριθμού και ξαφνικά συσσωρεύεται όλη η ανάγκη να πάρεις τον πόνο του άλλου πάνω σου μόνο και μόνο γιατι θες να νιώσει καλύτερα. Δεν συνηδητοποιείς έγκαιρα όμως ότι μέρα με τη μέρα κουράζεσαι περισσότερο.

Οι ρόλοι αντιστρέφονται.

Δύο είναι οι λύσεις. Υπομονή ή εγκατάλειψη.

Τι θα έκανες από τα δύο σαν άνθρωπος? Κάνε το αντίθετο. Αυτό μάλλον θα είναι και το καλύτερο.

Στο τέλος της μέρας όλα δείχνουν αβίαστα όμορφα.

Αυτό μετράει.

Το αύριο είναι κάτι που είναι προτιμότερο να αγνοείται.

“Fight For This Love” by Chery Cole

 

This could be it…. December 28, 2009

Filed under: Emotions — darkenlight @ 12:11pm

Θα μπορουσα να γραψω ατελειωτο κειμενο.

Δεν θελω.

Θελω να κρατησω ολο αυτο που νιωθω για μενα και να μην το αναλωσω πουθενα αλλου.

Ομως ΕΠΡΕΠΕ να γραψω.

Αυτη τη φορα, ειναι κατι αυθεντικο.

Απο τις ελαχιστες φορες που εχεις τοσα που θες να εκφρασεις αλλα το βρισκεις ματαιο.

Προτιμας να το ζεις.

 

Χθες βγηκα. December 11, 2009

Filed under: Emotions — darkenlight @ 01:13am

Και ηταν, οπως παντα, υπεροχα.

Γελασαμε, χορεψαμε, ηπιαμε… Εχω δημιουργησει μια γερη βαση φιλων που εχω αγαπησει και εμπιστευθει πλεον. Ειμαι ευτυχισμενος.

Ομως το πρωι που γυρισα και ξαπλωσα να κοιμηθω, δακρυα δεν με αφηναν να κοιμηθω.

Για ακομα μια φορα, ολες οι αναμνησεις, τα χαμογελα, τα αγνα φιλια αγαπης και τα χαρουμενα προσωπα μουδιασαν τον εγκεφαλο μου. Κλαιω ηδη για το μελλον που δεν μπορουμε να αποφυγουμε.

Αρχιζω να φοβαμαι οτι αυτο που μου συμβαινει λεγεται φοβια και οχι ανησυχια.

Κοιμηθηκα 3 ωρες και ξυπνησα. Χωρις λογο. Σημερα ο καιρος ειναι μουντος, η διαθεση μου το ιδιο.

Βγηκα να περπατησω βολτα. Μου αρεσει οταν ο καιρος και η ψυχολογια μου συμβαδιζουν. Νιωθω οτι υπαρχει καποια αρμονια που στη ζωη μου αυτη η λεξη ειναι αγνωστη.

Χθες βγηκα.

Περασα πολυ καλα.

Θελω να κοιμαμαι ηρεμος.

Μονο αυτο.

 

Ψυχοπλάκωμα. December 8, 2009

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 09:22am

Άλλοι είναι καταθλιπτικοί, άλλοι έχουν OCD, άλλοι είναι κυκλοθυμικοί. Όλοι, τέλος πάντων έχουν ένα λόγο για να τους πιανουν “τα ψυχολογικα τους”, “οι μαύρες τους”, “τα νταουνιασματα”. Υπάρχουν και οι “3 λαλούν και 2 χορεύουν και άλλοι 10 χτυπάνε παλαμάκια” που όμως δεν είναι έτσι για πάντα. Έρχεται και η ώρα τους κι αυτών. Εγώ πάλι δεν ήμουν τίποτα από αυτά με εξαίρεση μια φωτεινή φάση της ζωής μου.

Μέχρι να φύγουν τα πολλά εφηβικά νόμιζα ότι είμαι και πολύ δράμα στη ζωή μου. Όπως κάθε 17χρονο ζούσα την υπέρμετρη μελαγχολία που δεν ήταν τίποτα άλλο από κόμπλεξ. Όταν τελέιωσα από εκεί ηρέμησα και μπήκα στη φάση “χαχαχα χουχουχου”. Όλα ήταν θεικά. Δεν θυμάμαι κάποια κακή στιγμή έστω και προσωπική.

Μετά έμεινα άνεργος.

Όποτε τύχει να μείνω άνεργος είναι και η στιγμή που ξέρω ότι σε λίγο καιρό θα ψάχνω να βρω λόγο για να μην είμαι καλά. Και όπως κάθε φορά, έτσι και πρόσφατα ψαχνόμουν λίγο να δω με τι θα ασχοληθώ για να ξεκινήσω να κλείνομαι στο σπίτι μου, στον εαυτό μου και να μη θέλω να δω άνθρωπο. Αυτή τη φορά όμως το θέμα που με απασχόλησε δεν ήταν ούτε τα παιδικά τραύματα, ούτε τα άσχημα σκηνικά, ούτε οι ανασφάλειές μου, ούτε τα γκομενικά μου. Ήταν κάτι που υποθέτω όλοι οι άνθρωποι περνάνε κάποια στιγμή.

Ήταν ο θάνατος. Και είναι.

Ένα ωραίο πρωινό ξύπνησα και έβαλα τα κλάματα. Σκεφτόμουν ότι θα πεθάνω, ότι όλοι θα πεθάνουμε, ότι κάποιος θα πεθάνει πρώτος και μετά θα ακολουθήσει κάποιος άλλος και δεν θα μάθω ποτέ τη σειρά μέχρι να τη ζήσω. Θα τη ζήσω? Μήπως έχω εγώ προτεραιότητα στη σειρά? Θα μεγαλώσω τόσο ώστε να πω ότι έζησα αρκετά? Θα ζήσω την ηλικία των 30? Των 40?

Μετά όλα αυτά πήραν έκταση και το πρόβλημα μου δεν ήταν τόσο ο φόβος του θανάτου, όσο οι αναμνήσεις και η αιωνιότητα της μίας στιγμής. Ξεκίνησα να φοβάμαι τις παιδικές μου αναμνήσεις. Ξεφύλλισα όλα τα φωτογραφικά άλμπουμ στο σπίτι της μαμάς μου με πολύ κλάμα. Προσπαθούσα να συγκρατήσω την εικόνα της μαμάς μου σήμερα. Νέα και όμορφη. Φοβόμουν (και φοβάμαι) να σκεφτώ ότι βλέπω τη μαμά μου να γερνάει. Έβλεπα τον πανέμορφο απογευματινό ουρανό που μπερδέυονται σκούρα και φωτεινά χρώματα μεταξύ τους και δάκρυζα. Αυτή ήταν η μία στιγμή. Μακάρι να μπορούσα να κρατήσω αυτή τη στιγμή για πάντα. Όσες φωτογραφίες και να τραβήξω, όσα και να γράψω. Ο χρόνος φεύγει.

Κλείστηκα στο σπίτι. Σταμάτησα να σηκώνω τηλέφωνα από τρίτους. Έβλεπα το Six Feet Under μανιωδώς σε μια απόπειρα να ασχοληθώ με το θέμα του θανάτου και μαζί με τους ήρωες να επεξεργαστώ τον φόβο μου προκειμένου να τον ξεπεράσω. Τα πράγματα όμως έγιναν χειρότερα. Όλοι μπορούν να πουν χιλιάδες πράγματα στη ζωή μας και να μας πείσουν για την ορθότητα του λόγου τους όμως όσα και να πεις για το θάνατο είναι εικασίες. Όσο και να προσπάθήσει κάποιος να με βοηθήσει στο να νιώσω καλύτερα είναι μάταιο. Σε όσους μίλησα για το θέμα ζήτησαν ευγενικά να μην το συζητήσουμε. Κανείς δεν ήθελε να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί το θάνατο και το ότι μεγαλώνουμε, κάποιοι δεν θα μεγαλώσουμε καν.

Πάντα πίστευα ότι θα πεθάνω νέος. Ακόμα το πιστεύω. Έχω τόσα πράγματα που θα θελα να γίνουν μετά το θάνατό μου. Θα ήθελα να γίνω δωρητής οργάνων. Θα ήθελα μόλις πεθάνω να βάλουν να παίξει ένα συγκεκριμένο κομμάτι στο repeat. Θα ήθελα να κρατήσει κάποιος τον σκληρό μου με όλη τη μουσική που μαζεύω τόσα χρόνια γιατί είναι η μόνη σωστή δουλειά που έχω κάνει στη ζωή μου. Ολοκληρωμένη και πλούσια. Θα ήθελα κάποια άτομα συγκεκριμένα να μάθουν ότι χάθηκα. Θα ήθελα κάποιοι να μην το μάθαιναν καθόλου. Όμως όλοι δεν θέλουν να με ακούσουν. Η μαμά δεν θέλει να ακούσει ότι μόλις πεθάνω έχω κάποια αιτήματα. Θέλει να σκέφτεται ότι θα ζήσω για πάντα.

Κανείς δεν ζει για πάντα. Που πάει μετά το θάνατο δεν ξέρω. Όσοι λένε ότι ξέρουν είναι ψεύτες. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι όλα τα υπερφυσικά φαινόμενα που ζει ο άνθρωπος είναι ένα ειρωνικό και σαρκαστικό παιχνίδι του εγκεφάλου του. Και εγώ ο ίδιος έχω ζήσει κάτι υπερφυσικό. Πραγματικά φοβάμαι ότι το έζησα γιατί ήθελα να το ζήσω. Όταν σταμάτησα να το θέλω δεν υπήρχε.

Βλέπω φωτογραφίες από εμένα όταν ήμουν μωρό, την αδερφή μου μωρό, τη μαμά κοριτσάκι. Αναμφισβήτητα τα έζησα όλα αυτά. Τα ζω στο μυαλό μου πάλι. Πληγώνομαι που δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Πληγώνομαι που δεν έχει την ίδια μαγευτική γεύση ένα παγωτό ή ένα σπίτι δεν μου φαίνεται τεράστιο. Όλα έχουν απομυθοποιηθεί και εμένα με έχουν απομυθοποιήσει. Μια θεία μου πέθανε. Δεν την αγαπούσα. Όμως σκέφτομαι τη ζωή της, τα ρούχα της, τους συγγενείς της και τα βιβλία της. Τα αποχωρίστηκε όλα απότομα. Όπως όλοι όσοι φεύγουν από τον κόσμο μας.

Εγώ δεν θέλω να χάσω την οικογένειά μου, ούτε τη μουσική που έχω μαζέψει. Δεν θέλω να σκεφτώ ότι από ένα σημείο και μετά εγώ και η αδερφή μου θα σταματήσουμε να μπορούμε να αγκαλιαστούμε. Θα την χάσω σαν άνθρωπο. Η επικοινωνία δεν θα υπάρχει. Και πως θα είναι αυτή η στιγμή που θα πρέπει να αποχωριστούμε? Δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα νιώσω ευτυχισμένος ή ανακούφιση όταν θα φέυγω. Νομίζω θα νιώσω απόγνωση και φόβο. Δεν θέλω να φύγει κανείς πριν από εμένα και αυτό είναι πολύ εγωιστικό. Από την άλλη θέλω να ζήσω όσα περισσότερα μπορώ μόνος και με τα δικά μου άτομα.

Όλα όσα ζω, όσα ακούω και λέω, όσα δίνω και παίρνω και όσα τυχαίνουν έτσι απλά. Που οδηγούν όλα αυτά? Σε τι χρησιμεύουν? Χρησιμεύουν?

Κάθε μέρα με πιάνει κάτι και σκέφτομαι ξανά και ξανά όλα αυτά τα αμέτρητα πράγματα. Το αποτέλεσμα είναι να “πέσω” ξανά.

Σε αυτό το θέμα νιώθω απόλυτα μόνος και αβοήθητος. Όλοι φοβούνται να το εξετάσουν και όσοι δεν φοβούνται μου λένε αηδίες για αγάπες και τη ζωή που μετά το θάνατο συνεχίζεται. Για γαλήνες και κήπους με λουλούδια. Τα έχω ακούσει όλα αυτά. Κανείς δεν δέχεται να δεχτεί ότι κάποια στιγμή όλοι θα πεθάνουμε. Παρ’όλα αυτά αντέχουν που κάθε μέρα οδηγούνται όλο και πιο κοντά στο τέλος τους. Εμένα μου είναι πολύ δύσκολο να το χειριστώ.

Πίστευα όλοι κοντά στην ηλικία μου παθαίνουν ένα “κάτι” και ψάχνονται λίγο στον τομέα. Παρατηρώ ότι είμαι ο μόνος. Όλοι μου λένε “είσαι πολύ μικρός ακόμα για να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα”. Οκ. Δεν ελέγχεται. Απλά συμβαίνει.

Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι αν και ξέρω ότι οι αναμνήσεις μου και ο χρόνος θα συνεχίσουν να με βασανίζουν μέχρι το τέλος, θέλω να ζήσω όσα περισσότερα γίνεται. Θέλω η στιγμή να είναι έντονη και με χρώμα.

Να πεθάνω με μία αξιοπρέπεια.

Κάποιος να μου κρατάει το χέρι όταν φύγω….

Το τραγούδι της ζωής μου

 

“…the rest of you win….” November 13, 2009

Filed under: Emotions — darkenlight @ 14:43pm

Γράφω σπάνια εδώ. Κάποτε έγραφα συχνά. Όσες φορές γράφω εδώ τους τελευταίους μήνες είναι για άχρηστα πράγματα. Σειρές, την Britney και τα συναφή. Κάποτε έγραφα μόνο για μένα. Έφτασα σε ένα σημείο όπου αυτό που κάποτε διάβασα στη Lifo και με είχε πειράξει, είναι σωστό. Κάποιος έγραψε για τα προσωπικά blogs “πραγματικά πιστεύετε ότι είστε τόσο σημαντικά άτομα”? Είχα εκνευριστεί, γιατί εκείνο τον καιρό ήμουν σε “ρέντες” με τις γραπτές μουρμούρες μου στο blog και πίστευα ότι δεν έβλεπα τον εαυτό μου έτσι. Κάποιος με ένα πλάγιο τρόπο με ακύρωνε απόλυτα και δεν το έβρισκα ευγενικό. Φυσικά και μόνο το γεγονός ότι με είχε εκνευρίσει που το διάβασα έδειχνε ότι κατά βάθος ήξερα ότι είναι έτσι.

Το 90% των bloggers [όσο ήταν στη μόδα γιατί τώρα πια λίγοι έμειναν πιστοί] που έγραφαν ένιωθες ότι εξέθεταν τον εαυτό τους προκειμένου να βρουν γκόμενο/α και εύλογα κάποιος θα υπέθετε το ίδιο για μένα. Εγώ δεν ένιωθα έτσι. Πίστευα ότι αυτό που κάνω είναι κάτι που εκπροσωπεί και άλλους πέρα από εμένα και διαβάζοντάς το θα έλεγαν αυθόρμητα “ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ ΑΥΤΟ!” ή “ΚΙ ΕΓΩ ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ”. Δεν ήμουν τόσο ψώνιο για να πιστέψω ότι προσφέρω κάτι. Απλά ήμουν μια φωνή όπως όλοι και υπάρχουν freaks εκεί έξω που ίσως να μην με διάβαζαν βαριεστημένα.

Μαλακίες! Όλο για μένα ήταν. Πιστεύω οτι είμαι τόσο σημαντικός και έχω προσωπικό blog. Δεν ασκώ επάγγελμα για να δώσω λογαριασμό κάπου. Δεν πιέζω κανέναν να με διαβάσει ούτε με διαφημίζω. Είχα ανάγκη να εκφραστώ. Αυτό έκανα. Δεν ένιωσα ότι παραείμαι εγωμανής, ούτε ότι κουράζω κάποιον. Προσωπικά, τα βαριέμαι αφάνταστα τα μπλογκς που μιλάνε για τη ζωή κάποιου. Εκτός αν τον ξέρω. Φαντάζομαι για πολλούς είμαι με τον ίδιο τρόπο βαρετός.

Οπότε τον τελευταίο καιρό ένιωθα πολύ βαρετός τύπος για να μιλάω για την ανύπαρκτη ζωή μου. Προτίμησα τα σαχλοποστς. Ένιωσα ότι έκανα τόσο καιρό μια επίδειξη του εαυτού μου για το τίποτα. Ούτε γκομενικά έψαχνα από δω, ούτε έκανα τον εαυτό μου να νιώσει καλύτερα στην ουσία. Θυμήθηκα την φράση αυτή στη Lifo και αηδίασα στην ιδέα ότι δεν το είχα καταλάβει τόσο καιρό.

Όμως δεν θα σταματήσω ποτέ να γράφω προσωπικά.  Και τώρα ακριβώς αυτό κάνω. Αναλύω το “εγώ” μου γνωρίζοντας πόσο εκνευριστικό είναι για πολλούς. Δεν νομίζω ότι είναι τόσο λάθος. Μόνο κάποιος αυτοκαταστροφικός άνθρωπος θα πίστευε ότι δεν είναι ΤΟΣΟ σημαντικός άνθρωπος. Αν δεν νιώσω ο ίδιος σημαντικός ποιος θα νιώσει για μένα ότι όντως είμαι? Δεν είναι λάθος, είναι στη φύση μας να εξυψώνουμε το “εγώ” μας, αφού ζούμε σε μια κοινωνία όπου για να επιβιώσεις πρέπει να ανεβάσεις το “εγώ” σου 3 μέτρα πάνω από το μπόι σου. Αλλιώς είσαι loser. Είσαι “υπό”.

Φυσικά νιώθω πολλές φορές loser. Υποθέτω είμαι. Είμαι 21. Δεν έχω κάνει απολύτως τίποτα στη ζωή μου. Δεν έχω ιδέα τι σκατά θέλω να κάνω με τη ζωή μου. Σπούδασα κάτι και νιώθω ότι δεν έχω σπουδάσει τίποτα. Σιχαίνομαι που για κανέναν δεν είμαι πολύ καλός για να έχω ένα επάγγελμα που η μαμά μου θα ήταν περίφανη να λέει στις γειτόνισσες. Δεν είμαι για κανέναν πολύ σημαντικός πέρα από την οικογένειά μου. Είμαι big time loser. Κι όμως, ανεβάζω ένα “εγώ” πολύ ψηλά. Νιώθω σημαντικός. Πιστεύω ότι ακόμα μπορώ να πετύχω. Έχω πολλούς φίλους. Υπάρχει αλληλοεκτίμηση. Παρ’όλα αυτά… κάπου δεν δουλεύει όλο αυτό.

Σε μια στιγμή νιώθω ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο και σε 2 μήνες είμαι ένας αποτυχημένος. Και σαν αποτυχημένος έρχομαι πάλι εδώ και γράφω απόλυτα προσωπικά.

Η ζωή μας περνάει και κάποιοι αρπάζουν τη στιγμή και γίνονται από κάποιοι, “καποιοι”. Κάποιοι άλλοι πουλάνε ότι είναι “κάποιοι” και χάνουν το χρόνο τους κάνοντας μόνο αυτό και καταλήγουν πληγωμένοι που πέρασε ο χρόνος και χαραμίστηκαν [εκεί οδεύω εγώ]. Κάποιοι άλλοι είναι απλά ηττοπαθείς.

Δεν ξέρω που θα βγάλει όλο αυτό το ταξίδι και φοβάμαι τον προορισμό.

Μέχρι τότε θα γράφω όλες τις μουρμούρες μου εδώ ή και τα σαχλοποστς. Άλλες φορές καθημερινά, άλλες φορές κάθε εξάμηνο. Στην τελική, δεν έχω ιδέα γιατι ένιωσα τόσο άβολα που γράφω στο μπλογκ μου. Είναι κάτι δικό μου και βγαίνει από μέσα μου. Δεν θα πιεστώ να νιώσω διαφορετικά.

It just feels right…