Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

What’s next? August 20, 2010

Filed under: Confessions...,Emotions — darkenlight @ 14:12pm

Δεν εχω διαθεση.

Για τιποτα.

Καθομαι ολη μερα σπιτι και βλεπω ανουσια πραγματα στον υπολογιστη.

Δεν μου εχει ξανασυμβει τοσο πολυ. Συνηθως με πιανει μια μερα και μετα μου περναει.

Αυτο τον καιρο δεν εχω ζωη. Δεν με εμπνεει τιποτα και κανεις. Θελω να καθομαι κλεισμενος σπιτι για παντα.

Ευτυχως ειναι η δουλεια και καποιες υποχρεωσεις που με αναγκαζουν να βγω εξω.

Τελευταια κλεινω και το κινητο μου για να μην με ενοχλει κανεις. Αφου δεν εχω τιποτα να κανω. Απο τι να με ενοχλησουν? Ειναι γελοιο.

Ενα περιεργο πραγμα. Δεν εχω και τοση ζητηση οσο συνηθως απο γνωστους και φιλους. Σαν να επιασαν ολοι το υποννοουμενο και να με παρατησαν.

Αυριο θα βγω. Ειναι μια εβδομαδα σχεδον που το μονο που κανω ειναι να δουλευω, να μαγειρευω, να ακουω μουσικη, να βλεπω σειρες και να βλεπω αηδιες στο πισι.

Και το πιο περιεργο απο ολα. Ειμαι ο μονος που θελω για τον ελευθερο χρονο μου.

Ολοι οι αλλοι ειναι τοσο βαρετοι. Ή εγω βαρετος για τους αλλους.

Το προβλημα ειναι πως οταν αφηνομαι στο αγριο clubbing, στα ποτα και στο γυρω γυρω γινομαι τοσο trashy. Τουλαχιστον σπιτι ειμαι ασφαλης.

Απλα δεν εχω ζωη και παρακολουθω τις ζωες των αλλων μεσα απο σειρες και τραγουδια.

Θλιβερο αλλα γουσταρω.

Τουλαχιστον ολοι αυτοι οι ανθρωποι κανουν πολυ πιο σημαντικα πραγματα απο εμενα. Προσφερουν κατι στον κοσμο, ερωτευονται, εχουν μια σταθερη εικονα και ενα συγκεκριμενο χαρακτηρα στην κοινωνια, εχουν ενα στατους.

Ζηλευω. Οχι ενα, ενα αυτα. Ολα μαζι. Μακαρι να ερχονταν ολα τοσο φυσικα….

Ο φοβος οτι μπορει να μην βγω ποτε απο αυτη τη ληθη που βρισκομαι ειναι παντα μαζι μου.

Ισως προετοιμαζομαι για μια αλλαγη…

Advertisements
 

Οχι. May 16, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 02:29am

Δεν ξερω γιατι ασχοληθηκα. Χρονια τωρα ξερω οτι δεν ησουν ατομο εμπιστοσυνης. Αλλα ησουν εκει.

Προσπαθησα να βρω αμετρητα πατηματα για να πετυχω εστω και μια στιγμη συναισθηματισμου μεσα σου. Οχι για μενα. Απο περιεργεια περισσοτερο. Πως μπορει ενας ανθρωπος να σε ξερει τοσο καλα και να ειναι διαθεσιμος να σε πουλησει καθε δευτερολεπτο?

Χθες δεν ηταν μια βραδια ποτου μονο. Χθες ηταν μια βραδια συνηδητοποιησης.

Σε εβλεπα να πεφτεις αργα και σταθερα στα ματια μου. Μεχρι να βγει ο ηλιος σε ειχα σιχαθει.

Προσπαθησες δεν λεω.

Οταν σε χαιρετησα μαλλον ειχες παρατηρησει την κακη μου διαθεση για σενα. Ή απλά δεν εβλεπες την ωρα να φυγω.

Either way, δεν σου αξιζαν και τοσες λεξεις που εχω γραψει μεχρι τωρα.

Ουτε κι εγω ξερω τι σε εκανε λογο στο μυαλο μου για να γραψω αυτο το ποστ…

 

“Πάντα, τα πάντα” April 20, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 07:21am
“Waiting” by Anne Clark
  • Κάποιοι φίλοι μου δεν με αγαπουν πια. Δεν ξέρω γιατί. Δεν λέμε γιατί. Πονάει όμως.
  • Η φοβία μου με το θάνατο, αργά αλλά σταθερά με οδηγεί σε φοβία για την υγεία. Απαγορεύω στον εαυτό μου να “γκουκλάρει” συμπτώματα και ασθένειες και δεν με υπακούω πάντα. Αν τελικά πατήσω το “Search”, το υπόλοιπο της ημέρας μου ειναι καταθλιπτικό.
  • Τις προάλλες ένας δικός μου άνθρωπος με ρώτησε γιατί έδειχνα στεναχωρημένος και του απάντησα ελαφρά μεθυσμένος “γιατί νομίζω δεν θα ζήσω για πολύ ακόμα”. Στιγμή αδυναμίας. Δεν ξανασυνέβη (ευτυχώς) (μέχρι σήμερα).
  • Ο γκόμενος ενός φίλου μου προσπάθησε να τον εκπορνεύσει, και όταν ο φίλος μου τον χώρισε, ο άλλος εισέβαλε ένα βράδυ στο σπίτι του, τον πλάκωσε στο ξύλο, τον έφτυσε στο πρόσωπο, τον γέμισε μελανιές και σημάδια, του έκλεψε ολες τις καρτες και του εκλεψε τα λεφτά. Το αποτέλεσμα ήταν στο αστυνομικό τμήμα ο φίλος μου (που πήγε καταχτυπημένος να τον αναφέρει) να γίνει περίγελος των αστυνόμων και να τον διώχνουν  με φράσεις του τύπου “καλά να πάθεις τέτοιος που είσαι”.  Σε αυτή τη χώρα ο ομοφυλόφιλος είναι ο μόνος που παλεύει για σώσει τον εαυτό του ολομόναχος και αβοήθητος. Τι πιο “αντρίκιο” από αυτό?
  • Όλη την μελαγχολία που έχω μέσα μου, την εξωτερικεύω με δυνατά γέλια, δυνατές φωνές, κραιπάλες, λόγια χωρίς νόημα, και αδιαφορία για σοβαρά πράγματα. Όταν κλείνει όμως η πόρτα του σπιτιού μου όλα παραείναι ήρεμα.
  • Σεξουαλικές απόπειρες τελευταία με έχουν αφήσει παγερά αδιάφορο. Και να μην γίνονταν δεν θα μου έλειπε κάτι.
  • Ώρες – ώρες νιώθω ότι γίνομαι κουραστικός σε φίλους μου και ίσως φορτικός. Δεν ξέρω. Δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Νιώθω.
  • Προσπαθώ να κάνω μαλακίες που δεν έκανα ποτέ πριν, αποφεύγω να κάνω μαλακίες που έχω ξανακάνει. Αυτό είναι μάλλον καλό.
  • Τη δουλειά δεν την αγαπώ. Τα χρήματα είναι λίγα.
  • Αν κάτι από τα 2 παραπάνω ήταν διαφορετικό (κι ας ήταν μόνο το ένα), μάλλον θα είχα καλύτερες διαθέσεις.
  • Νιώθω ευτυχισμένος άνθρωπος όμως. Είχα την ευκαιρία τον τελευταίο καιρό να κάνω 2 πραγματικά τέλεια ταξίδια, βγαίνω και περνάω εξαιρετικά καλά, έχω φίλους που λατρέυω να βλέπω και να συζητάμε ή να πίνουμε (ή και τα 2).
  • Δεν έχω πετύχει άνθρωπο να είναι ευτυχισμένος και μελαγχολικός ταυτόχρονα.
  • Η ευτυχία μου, και το πόσο γρήγορα περνάει, είναι η κατάρα μου.
  • Δεν θέλω να έρθει ποτέ στιγμή που θα πω ότι δεν θέλω να πετύχω τίποτα περισσότερο γιατί νομίζω εκεί είναι το τέλος μιας ζωής.
  • Η μοναξιά, αν και ψυχοφθορα, είναι απαραίτητη. Ειδικά για μένα που είμαι “στα χαμένα”. Αλλα δεν πιστευω οτι θα σταματήσω ποτέ να ελπίζω…
  • “Πάντα, τα πάντα”. Το διάβασα από ένα βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ και νιώθω ότι βρήκα μια φράση της ζωής μου.
  • Ο ουρανός αυτό τον καιρό είναι υπέροχος να τον κοιτάς. Το ίδιο και ο κόσμος στο κέντρο της Αθήνας που ξεχνάς να παρατηρείς στην καθημερινότητά σου.
  • Μακάρι να είχα μια καλή φωτογραφική μηχανή, και να μην ντρεπόμουν να φωτογραφίσω όλα αυτά που στα μάτια μου δείχνουν τόσο όμορφα.
  • Η Θεσαλονίκη είναι η πόλη μου. Κι ας μην έχω τίποτα που να με συνδέει μαζί της.
  • Τις ζεστές μέρες αξίζει να περπατήσεις. Κατέβα από το λεωφορείο σε μια στάση όποια στιγμή σου έρθει και περπάτα. Το ίδιο έκανα κι εγώ…
  • Τη ρουτίνα τη δημιουργούμε, δεν δημιουργείται.
  • Αρνήσου την.

 

Τι χαζό παιδί… February 14, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 06:39am

“Είσαι πολύ Σωτήρης, ρε γαμώτο”

Αυτό μου είπαν τις προάλλες και ένιωσα σαν να μου είπα το πιο όμορφο κοπλιμέντο της ζωής μου.

Και νόμιζα ότι είχα χάσει πολύ από τον εαυτό μου….

“Χαζό παιδί” από Κ.Βήτα

 

Mindfuck. January 26, 2010

Filed under: Emotions — darkenlight @ 12:20pm

Κάθε φορά που περνάει ένας περαστικός και φοράει το άρωμά σου προχωράω όσο πιο κοντά του γίνεται γιατί δεν θέλω να χάσω αυτή την αίσθηση.

Δεν ξέρω γιατί σε “πάγωσα” σήμερα. Εύχομαι να μην σε “πάγωσα” για πάντα.

Και τι δεν θα ‘δινα να ήξερα τί πραγματικά θες. Δεν μπορώ όμως να σε έχω όταν μέσα μου δεν σε έχω.

Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ εύχομαι η επόμενη μέρα να τα διορθώσει όλα γιατί πραγματικά δεν ξέρω γιατί και πως φτάσαμε εδώ.

Η αξιοπρέπεια και λογική μου λέει ότι πρέπει να σε ξεγράψω μια για πάντα.

Το ένστικτό μου λέει ότι πρέπει να σε κρατήσω γιατί ακόμα είμαστε στην πολύ αρχή και δεν το ξέρουμε.

Δεν ξέρω τί να κάνω μαζί σου και ποτέ στη ζωή μου δεν βρέθηκα να νιώθω τόσα για έναν άγνωστο.

Δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία πραγματικά να μάθουμε ο ένας τον άλλον.

Άραγε με θες ακόμα?

Να πιστέψω τις λέξεις σου? Είναι μόνο λέξεις.

Γιατί δεν μπορείς να μου δείξεις αυτό που πραγματικά νιώθεις?

Είμαι έτοιμος να δεχτώ και την μεγαλύτερη απόρριψη. Τουλάχιστον τότε θα με έχεις βγάλει από τον πόνο.

Αν δεν το νιώθεις, σταμάτα τα όμορφα λόγια σου.

Μόνο κακό μου κάνουν.

Μου λείπεις.

 

Δεν υπάρχει μέλλον. January 11, 2010

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 06:57am

Όταν φοβάσαι να δώσεις και κάποιος σου προσφέρει πραγματα απλόχερα εν μία νυκτί δεν ξέρεις πώς να το διαχειριστείς.

Όταν ξεκινάς να δίνεις απλόχερα πίσω, για πρώτη φορά, δεν εκτιμάται όσο νόμιζες.

Η ειρωνία της ανθρώπινης αναισθησίας.

Κάνεις σχέδια.

Προγραμματίζεις το μέλλον.

Δεν υπάρχει μέλλον.

Λέμε πως σε 2 εβδομάδες θα πάμε ταξίδι. Σήμερα δεν ξέρουμε τις αλλαγές στη ζωή μας μέχρι να περάσουν 2 εβδομάδες. Το πλήγμα θα ήταν σαφώς μεγαλύτερο αν έπρεπε να το αναβάλλουμε.

Μπαίνεις σε μια κατάσταση ζυγού αριθμού και ξαφνικά συσσωρεύεται όλη η ανάγκη να πάρεις τον πόνο του άλλου πάνω σου μόνο και μόνο γιατι θες να νιώσει καλύτερα. Δεν συνηδητοποιείς έγκαιρα όμως ότι μέρα με τη μέρα κουράζεσαι περισσότερο.

Οι ρόλοι αντιστρέφονται.

Δύο είναι οι λύσεις. Υπομονή ή εγκατάλειψη.

Τι θα έκανες από τα δύο σαν άνθρωπος? Κάνε το αντίθετο. Αυτό μάλλον θα είναι και το καλύτερο.

Στο τέλος της μέρας όλα δείχνουν αβίαστα όμορφα.

Αυτό μετράει.

Το αύριο είναι κάτι που είναι προτιμότερο να αγνοείται.

“Fight For This Love” by Chery Cole

 

This could be it…. December 28, 2009

Filed under: Emotions — darkenlight @ 12:11pm

Θα μπορουσα να γραψω ατελειωτο κειμενο.

Δεν θελω.

Θελω να κρατησω ολο αυτο που νιωθω για μενα και να μην το αναλωσω πουθενα αλλου.

Ομως ΕΠΡΕΠΕ να γραψω.

Αυτη τη φορα, ειναι κατι αυθεντικο.

Απο τις ελαχιστες φορες που εχεις τοσα που θες να εκφρασεις αλλα το βρισκεις ματαιο.

Προτιμας να το ζεις.