Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Keeping up. May 17, 2009

Filed under: Emotions — darkenlight @ 07:33am

Γράφω τόσο σπάνια πια… 

Έλλειψη χρόνου, διάθεσης, ενδιαφέροντος. Ενώ είμαι σε μια φάση της ζωής μου που συμβαίνουν πάρα πολλά και ζω πολύ έντονα, δεν έχω καμία διάθεση να τα καταγράψω σε αυτό το μπλογκ. 

Για πρώτη φορά στη ζωή μου μπορώ να πω ότι σε όλους τους τομείς περνάω θαυμάσια. Με τη δουλειά μου τα κατάφερα μια χαρά, βρήκα και αυτό που λέμε σχέση (και θέλω να χωρίσω γιατί δεν μου πάει η σχέση), εκανα πολλούς νέους φίλους που ξέρουν να περνούν καλά, βγαίνω μέρα παρά μέρα και είναι τέλεια, κλείνει η φωνή μου από τα ξενύχτια και πάει λέγοντας. Είμαι πολύ καλά.

Αλλά πάντα βρίσκουμε λόγους να μην είμαστε καλά και εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση. Έχω κάτσει και έχω σκεφτεί για κάθε τομέα και ένα side-effect. Αλλά that’s just me. Drama Junkie.

Σήμερα είναι μια πολύ μελαγχολική μέρα. Και θέλω να την ζήσω έτσι. Και έτσι ακούω αυτό το τραγουδάκι… 

“Breathe Me” by Sia

 

2009 Σφηνάκια! December 31, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 19:18pm

Καλή Χρονιά σε όοοοοολους!

Πρώτα απ’όλα να πω πως κάποιοι πέρασαν ενα τρισευτυχισμένο 2008 και άλλοι θα προτιμούσαν να το ξεχάσουν. At the end of the day όμως, όλοι μπορούν να πουν ότι το έτος που πέρασε είχε και όμορφες στιγμές. Ίσως αυτό είναι μικρές στιγμές της καθημερινότητας που πάντα ξεχνούσαν να εκτιμήσουν στη μανία του ημερήσιου αγώνα για την ευτυχία. Τελικά ποτέ δεν θα ‘ρθει η ευτυχία και αυτό το ξέρουμε όλοι. Γιατί η ευτυχία είναι το τώρα. Αυτό που ζούμε σήμερα και που αύριο θα αναπολούμε πικραμένοι για το αυριανό σήμερα. Όπως και να ‘χει, κάθε χρόνο τέτοια μέρα όλοι λίγο-πολύ κάνουμε μια σύντομη ανασκόπηση και για μία μέρα είμαστε ευυτυχισμένοι για αυτό που ζούμε τώρα.

Ούτε εγώ ξέφυγα από τη φόρμα της ανασκόπησης που με χαρά μοιράστηκα μαζί με τους πολύ δικούς μου φίλους σε βόλτες και πολύυυυυ ποτό! Το απόγευμα της 31ης Δεκεμβρίου με βρήκε στο Θησείο μαζί με τον “Πότη της χρονιάς-Νατάσα” και τη Μαρία. Είχαν μόλις γυρίσει από τις διακοπές τους στο Λονδίνο και το Παρίσι (χλίδες, παιδί μου.. όχι σαν εμάς τα άπορα) και θα κάναμε επανασύνδεση – επαναμέθυσο με το αγαπημένο μας ποτό. Τα Οινόμελα.. Όποιος ΔΕΝ έχει δοκιμάσει οινόμελο να το κάνει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ… Δεν ξέρει τι χάνει. Αυτή η φορά ήταν Special Edition. Κάθε σφηνάκι ήταν και ένας μήνας. Φυσικά όταν μας τελείωσε όλο το 2008 πήγαμε σε στιγμές!

Λίγο πριν ξεκινήσουμε η Νατάσα μου είπε “Κοίτα τον ουρανό.. Το βλέπεις το φεγγάρι? Τα αστέρια? Δεν σε κάνει να νιώθεις ότι περάσαμε ένα πολύ όμορφο  2008?”. Και ήταν όντως έτσι. Για μένα όλη η χρονιά ήταν μια κατάρα. Τα πιο απαίσια βιώματα ήταν μέσα σε αυτή. Όμως κοίταξα τον ουρανό, χαμογέλασα και ήξερα ότι είμαι ακόμα περήφανος για μένα και τη ζωή μου. Γαμήθηκε, αλλά δεν καταστράφηκε…

Ξεκινήσαμε αντίστροφα. Από το Δεκέμβριο…. Πίναμε το σφηνάκι του Δεκεμβρίου και λέγαμε τα highlights του μήνα. Εγώ είπα ότι δεν θα έπινα για τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, αλλά δεν το τήρησα. Δε-πα-να-γαμηθει? Σιγά μη σκαλώνω στα αρνητικά. Ήπιαμε τρεις φορές για τον Αύγουστο!

Στο τέλος προχωρήσαμε σε στιγμές και πρόσωπα ξεχωριστά. Ένα σφηνάκι για το Σωτήρη, ένα για τη Νατάσα, ένα για τη Μαρία, ένα για την κολλητή μας Αγγέλα, ένα για το ταξίδι στη Θεσσάλονικη που κάναμε μαζί, ένα για τον ποιο ωραίο κώλο που έχουμε δει (!), ένα τα γκομενάκια που πέρασαν (εδώ κλαίω), ένα για τα μεθύσια, ένα για τα οινόμελα και πάει λέγοντας. Ήπιαμε όμως και ένα για δικά μας πρόσωπα που χάσαμε.

Θα μπορούσα να διαλέξω τη θεία μου. Ή τον παππού μου. Όμως διάλεξα αυτό που με άγγιξε περισσότερο. Και αυτό ήταν ο χαμός του 21χρονου φίλου και κάποτε συνεργάτη Νίκου. Ένα πάντα χαμογελαστό παιδί, που εκδήλωνε την αγάπη που ένιωθε για τα πάντα με αγκαλιές και όμορφα λόγια. Πανέμορφο παιδί με πολλά προβλήματα στη ζωή του που τον έκαναν να φυγει από το σπίτι του χωρίς τίποτα στα 18. Έφυγε πολύ ξαφνικά πριν δύο μήνες. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν απαντούσε στα e-mails μου και τα μυνήματα από φίλους….

Έτσι όμως καταλήξαμε σχεδόν μεθυσμένοι στο δρόμο για να πάμε ο καθένας σε ρεβεγιόν και γιορτές. Φύγαμε με τις πιο όμορφες ευχές και την υπόσχεση ότι το ίδιο θα κάνουμε και του χρόνου.

Τέτοιες στιγμές δεν πρέπει να χάνονται….

 

Safe In My Own Skin September 17, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 04:58am

Πόσο θα θελα να παγώσω το τώρα…

Τελευταία είμαι περισσότερο “εγώ” παρά ποτέ. Κοιτάζω το “πριν” και παρατηρώ ότι ήταν πνιγμενο από κρυμμένα συναισθήματα, υποκρισία και επιτήδευση. Πίεζα τον εαυτό μου να νιώθει, να κλαίει και να προσπαθεί να ζει έντονες καταστάσεις. Ω, ήθελα τόσο πολύ να έχω τη ζωή ενός δραματικού χαρακτήρα σε ταινία…

Είμαι ξανά παιδί. Επιτέλους περνάω πολύ ώρα στο σπίτι και ποτέ δεν το χορταίνω, καπνίζω και βγαίνω ελάχιστα. Βλέπω στο βλέμμα της οικογένειάς μου τον εαυτό μου. Θέλω περισσότερο χρόνο με τη μαμά. Είναι τόσο νέα και….. δεν θα είναι για πάντα. Θέλω να παγώσω αυτή την όμορφη στιγμή που με κοιτάει στα μάτια. Είναι ο άγγελός μου.

Δεν έχω ανάγκη κανένα άνθρωπο να με θέλει ερωτικά. Τώρα. Γιατί πάντα για το τώρα μιλάω. Είναι βολικό για πρώτη φορά. Ούτε με θέλουν. Ούτε τους θέλω. Συνήθως γινόταν το αντίστροφο. Μία έτσι, μία αλλιώς.

Δεν πιέζομαι να δακρύσω πια. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω πραγματικά. Και συγκινούμαι μέρες σαν κι αυτή. Συγκινούμαι πολύ.

Πόσο θα κρατήσει, άραγε, αυτή η ευτυχία? Πότε θα αρχίσω να γίνομαι ξανά κυνικός? Πότε θα επιστρέψω στη ζωή των “μεγάλων”?

Τι σημασία έχει? Είναι τόσο ωραία τώρα.

Αν τώρα προσπαθούσε να με πειράξει ξανά αυτός, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε. Γιατί αν θα μου μιλούσε δεν θα του απαντούσα. Αν θα μου έλεγε ψέμματα δεν θα ήμουν μεθυσμένος για να τα πιστέψω. Αν με τραβούσε περαπέρα δεν θα πήγαινα. Τώρα ξέρω.

Τώρα δεν είμαι αδύναμος. Ούτε φοβάμαι. Δεν σε φοβάμαι. Είσαι τόσο μικρός.

Δεν είμαι το κρέας που με έκανες να νιώσω. Είμαι εγώ. Και κάθετί πάνω μου είναι δικό μου. Υπάρχει. Και είναι όμορφο.

Μπορούσες να βλάψεις όλη μου την ψυχολογία. Το έκανες. Δεν μπόρεσες όμως να βλάψεις το “είναι” μου.

Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να δώσω επιλεκτικά. Δεν μπορείς να το πάρεις βίαια. Δεν μπορείς να το αλλάξεις. Δεν έχεις επιλογές. Αυτό με κρατά ζωντανό.

Χάνομαι στη στιγμή. Ονειρεύομαι.

Ένα καλύτερο παρελθόν που θα μπορούσα να έχω.

Σκέφτομαι, πώς έφτασα εδώ που έφτασα.

Αναρωτιέμαι, τι είναι αυτό που με κάνει όμως τόσο βαθύτατα συγκινημένο και ετυχισμένο?

Είναι υπέροχα να τους βλέπεις όλους από τον πάτο. Είσαι στην πιο ψηλή κορυφή.

Έμαθα να εκτιμώ αυτό το ανεξήγητο πράγμα που λέγεται στιγμή. Πως ορίζεται μια στιγμή? Πότε αρχίζει και πότε τελειώνει? Γιατί δεν μπορεί να παγώσει?

Μπαμπά, τότε ζωγράφισες το πλάνο της ζωής μου. Σχεδίασες τους εφιάλτες μου που αργότερα θα γίνονταν πραγματικότητα. (Δεν) με μεγάλωσες. Όποιος μου έκανε κακό, τον άφησα να μου κάνει κακό. Γιατί πάντα με μάθαινες να μην με αγαπάω με το να μην με αγαπάς.

Έπρεπε να πάθω ό,τι έπαθα για να με αγαπήσω. Εγώ να ξέρεις ότι ακόμα σε αγαπάω.

Μαμά, αν δεν σε είχα αυτό τον μήνα κάθε μέρα δίπλα μου δεν ξέρω πόσο καταθλιπτικός θα ήμουν. Για ακόμα μια φορά, σε ευχαριστώ.

Βγαίνω από το σκοτάδι.

Νόμιζα ότι όλα θα ήταν πάντα τόσο σκοτεινά…

Πόσο όμορφη είναι αυτή η ζεστή αχτίδα φωτός….

Χαμογέλασέ μου πάλι!

 

Never Thought It Would End… September 1, 2008

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 06:35am

Όλα δείχνουν πως κάπου εδώ τελειώνεις κι εσύ στη ζωή μου.

Πρέπει να σου πω πως ήσουν και είσαι από τις πιο καλές γνωριμίες που είχα ποτέ, και ίσως γι αυτό να θέλω να σου αφιερώσω ένα ποστ. Πολύ σωστός φίλος, έξυπνος, με όρεξη για τα πάντα, μπορούσα να σε εμπιστευτώ και πάει λέγοντας….

Όμως τον τελευταίο καιρό το μόνο που έβλεπα ήταν μια αρνητική συμπεριφορά. Κάθε φορά που μου έλεγες κάποιο δικό σου νέο ένιωθα σαν να με οδηγείς στο να σου πω κάτι που θα ήταν αφορμή για άλλη μια λογομαχία. Ήταν σαν να το έλεγες και να περίμενες μια αντίδρασή μου αρνητική. Και αν δεν έλεγα κάτι θα προσπαθούσες να με κάνεις να πω κάτι. Και αν τελικά έλεγα θα απαντούσες “τώρα γιατί το λες αυτό?” και η ιστορία θα συνεχιζόταν..

Τελικά, η φιλία μας ήταν απλά ένας αγώνας εντυπωσιασμού και τσεκαρίσματος? Όλο αυτό είναι? Νόμιζα ότι ήσουν πιο κοντά μου από ότι ήσουν πραγματικά…

Την τελευταία φορά, ένιωσα ότι με χρησιμοποιείς. Μου λες όλα όσα κάνεις περιμένοντας να σου πω κάτι που θα σε έπειθε ότι αυτό το παιχνίδι θα συνεχιζόταν επ’απείρου. Και είπα ότι αυτή τη φορά θα μιλήσω σκληρά. Και το έκανα. Και πληγώθηκες λογικά. Και δεν θες να μου μιλάς λογικά.

Να ξέρεις ότι και εμένα με προσέβαλλες, και εμένα με πλήγωσες. Και ίσως σκέφτεσαι ότι σε ζηλεύω.

Ω, ναι σίγουρα σε ζηλεύω. Γιατί εγώ όταν μου συμβαίνουν, όσα συμβαίνουν σε σένα έχω πάνω από το κεφάλι μου 30.000 φαντάσματα να με τρομάζουν και δεν μπορω να φερθώ ελεύθερα. Εσύ και ο καθένας γύρω μου μπορεί. Σίγουρα σε ζηλεύω…. Σε ποιον αρέσει να πνίγεται?

Σέβομαι την απόφασή σου να μη μου μιλάς. Στο κάτω-κάτω ούτε εγώ σου μιλάω.

Και, ναι, είναι αλήθεια έχω μεταμφιεστεί σε cold-hearted killer αλλά κανείς δεν με αντιμετώπισε με διαφορετικό τρόπο. Όσο και να προσπάθησα να είμαι ευγενικός και καλοσυνάτος με του γύρω μου συνέχισα να τρώω χαστούκια ένα-ένα. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Συγνώμμη λοιπόν που δεν νιώθω πια. Συγνώμμη που πιστεύω ότι ούτε εσύ με αγαπάς.

Εύχομαι να τα ξαναπούμε μια μέρα…

 

BFG-5: The Re-Union August 27, 2008

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 03:00am

Επιτέλους μετά από ένα χρόνο που συναντηθήκαμε τελευταία φορά, σήμερα θα γίνει πάλι η επανένωση!

Μιλάω για την παρέα μου από το Λύκειο. Πάντα λέγαμε ότι δεν θα χαθούμε και οτι οι BFG θα συνεχίσουν να υπάρχουν! Αλλά φυσικά είναι σχεδόν αδύνατο να ευκαιρούμε όλοι την ίδια στιγμή για να βρεθούμε. Συνήθως βγαίνουν οι 2 από τους πέντε. Άντε 3… Ποτέ και οι 5!

Κάπως έτσι κανόνιζα και χθες με την Γιώτα. Να βγούμε οι 2 μας σήμερα. Το πρωί μου έστειλε μύνημα ότι θα πει και στη Χριστίνα. Και σκέφτηκα γιατί να μην πω και εγώ στους άλλους 2? Οπότε ενημέρωσα την Άννα και το Μπάμπη. Κατά ένα περίεργο λόγο όλοι μπορούμε σήμερα….

Ήταν κάτι που το συζητούσα με τη Γιώτα πριν λίγες μέρες. Ένα ολόκληρο καλοκαίρι, όλοι στο ίδιο νησί ξανά και είμαστε τόσο άχρηστοι που δεν έχουμε βγει μια φορά και οι 5. Και πραγματικά ντροπή μας.

Σήμερα έχουμε ενθουσιαστεί κάπως και οι 5. Ξαναγυρνάω με το μυαλό μου στα χρόνια του Λυκείου και θυμάμαι σκηνικά και καταστάσεις.. Ήταν τόσο υπέροχα τότε… Πολύ πιο αθώα από ότι σήμερα…

Αυτά τα 4 άτομα δεν μιλούσαν μαζί μου επειδή είχαν κάτι να κερδίσουν αλλά γιατί ήταν οι φίλοι μου…

Μου έχει λείψει κάπως αυτό…

“Seventeen” by Ladytron

 

are you sure where my Spark is? August 19, 2008

Filed under: Emotions,Music — darkenlight @ 11:32am
Tags:

“Spark” by Tori Amos

Πόσο “τεράστιο” τραγούδι μπορεί να είναι ένα κομμάτι? Πόσο “μεγάλη” μια βιντεάρα? Πόσες φορές να εκθειάσω μια τραγουδοποιό και τραγουδίστρια?

Βρίσκω αυτό το βίντεο breath-taking και απορώ που δεν το έχω χρησιμοποιήσει ξανά.

Βλέποντάς το συνδιάζω τη ζωή όπως τη ζούμε όλοι. Δεν βλέπουμε. Απλά νιώθουμε. Περπατάμε δεμένοι και ξυπόλυτοι χωρίς να βλέπουμε τους κινδύνους που υπάρχουν γύρω μας. Μόνο τους νιώθουμε. Και όμως περπατάμε. Γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Γιατί πρέπει να βγούμε από τον κίνδυνο.

Αφού βγάλουμε το μαντήλι και δούμε, έχοντας πια ξεφύγει. Κοιτάζουμε όλο αυτό που γλυτώσαμε ιδρωμένοι, εξαντλημένοι, καταβεβλημένοι… Και δεν έχει μείνει τίποτα πιο απλό από τη βοήθεια των γύρω μας.

Μένεις σαστισμένος παρατηρώντας πως έχοντας μόλις προσπεράσει τα χειρότερα, στο πιο απλό τελευταίο πράγμα που θα ζητήσεις από το διπλανό σου δέχεσαι μια σνομπ άρνηση.

Πιθανότατα το βίντεο να μην έχει καμία σχέση με όσα ανέπτυξα μόλις. Όμως αυτά ένιωσα. Και αυτό για μένα είναι τέχνη. Να μπορείς να δώσεις στον άλλο το χώρο να βγάλει μια δική του προσωπική ερμηνεία σε αυτό που του προσφέρεις.

Κάθε στιγμή σε αυτό το βίντεο είναι ανατριχιαστική…

Άκυρο: Έχει πανέμορφο κάτασπρο δέρμα σε αυτό το video!

 

No More.+- August 16, 2008

Filed under: Confessions...,Emotions,Thoughts — darkenlight @ 10:08am

Όπως έχω αναφέρει αρκετές φορές τελευταία και είναι προφανές από μόνο του, έχω πολλά πολλά νεύρα τον τελευταιο καιρό. Μάλλον ήταν. Γιατί σήμερα, περιέργως δεν έχω. Και δεν είνάι ότι είμαι κανένα νευρασθενικό ή τίποτα τέτοιο. Η λέξη νεύρα μέχρι πριν λίγο καιρό ίσα που υπήρχε στο λεξιλόγιό μου. Έχω κάθε λόγο να έχω νεύρα και θα ανυσηχούσα αν δεν είχα.

Και έτσι ήρθα στη δουλειά σήμερα. Ανόρεχτος, όπως συνηθίζω σήμερα, έτοιμος να φερθώ με κάθε bitch τρόπο που καλλιεργώ μέσα μου. Δεν είναι ότι φωνάζω στους πελάτες. Απλά αν πάνε να με κοροιδέψουν για να πληρώσουν λιγότερα, ή επιμένουν σε κάτι που δεν είναι αρμοδιότητά μου τους απαντάω ψυχρά και με κακία. Δεν ήμουν έτσι. Έγινα. Συνήθως μαλώνω με πελάτες για μαλακίες άλλων εργαζομένων που είναι “συνάδελφοι”.

Έτσι σήμερα ένας “συνάδελφος” έκανε πάλι μαλακία. Και ήρθε η κοπέλα να μου πει ότι φεύγει χωρίς να πληρώσει τίποτα. Ετοιμάστηκα μέσα μου για άλλη μια μάχη. Άλλο ένα ατελείωτο διάλογο που θα έπρεπε να την κάνω με το ζόρι να πληρώσει. Και να νευριάσω. Και να χαλαστώ. Και μετα ίσως να κλαίω το βράδυ που τίποτα δεν με βοηθάει να συνέλθω.

Τη στιγμή που πήρα την βαθιά ανάσα και πήγα να ξεκινήσω, σκέφτηκα ασραπιαία άπειρες ερωτήσεις. 

Γιατί, Σωτήρη, να χαλαστείς πάλι όταν άλλος έκανε το λάθος? Γιατί να τον ξελασπώσεις πάλι? Γιατί να είσαι εσύ ο κακός της επιχείρησης? Γιατί να ξοδεύεις όλη σου την ενέργεια σε κάτι που σε τελική ανάλυση δεν σε βοηθάει να κερδίσεις τίποτα?

Οπότε εκείνη τη στιγμή ηρέμησα μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Κοίταξα μελαγχολικά τις κοπέλες που ήταν έτοιμες να τσακωθούν. Χαμογέλασα ήρεμα και φώναξα τον “συνάδελφο”. Μπροστά στις κοπέλες του επισήμανα το λάθος του και τον έβαλα να μιλήσει αυτός μαζί τους. Φυσικά δεν το έκανε άρχισε να μουρμουριζει “δεν ξέρω” και τέτοιες βλακείες. Οπότε οι κοπέλες ξεκίνησαν να φύγουν χωρίς να πληρώσουν.

Εγώ απλά τις κοίταξα να φεύγουν. Και το “συνάδελφο” να τρέχει από πίσω αφού κατάλαβε ότι δεν θα τον καλυπτω πια.

Αυτές έφυγαν. Δεν πλήρωσαν. Ο “συνάδελφος” άρχισε να ψάχνει να βρει το δίκιο του.

Εγώ όμως ήμουν σχεδόν χαρούμενος.

Επιτέλους άρχισα να ηρεμώ.

Και δεν κατέληξα να είμαι στεναχωρημένος αυτό ο βράδυ ούτε θα κλάψω πριν κοιμηθώ. Εκτός αν ακούσω Yann Tiersen ή αν σκεφτώ πρόσφατες κακές στιγμές. Όμως ούτε αυτά θα κάνω.

Η αδυναμία κρατάει όσο εμείς την αφήνουμε να μας κυριεύει.

Δεν είναι ακόμα η ώρα μου για να καταρρεύσω…

 

Αγαπάω Yann! August 15, 2008

Filed under: Emotions,Κολλήματα,Music — darkenlight @ 08:48am
Tags:

Μιλάω για τον Yann Tiersen.

Δηλαδή για αυτόν που έγραψε το soundtrack της ταινίας “Amelie”.

Πραγματικά αυτός ο καλλιτέχνης έχει τέτοια άποψη της μουσικής που σε συγκινεί απεριόριστα. Νομίζεις ότι ξαναζεις παιδικά συναισθήματα που είχες πολλά χρόνια να νιώσεις και παράλληλα σε γεμίζει με μια νοσταλγία που λίγες μουσικές καταφέρνουν.

Είναι ο μόνος καλλιτέχνης που με κάνει και δακρύζω κάθε φορά άσχετα με το πως νιώθω. Είτε είμαι χαρούμενος είτε είμαι στεναχωρημένος πιάνω τον εαυτο μου να συγκινείται βαθύτατα και να δακρύζει. Μπορώ να ακούω τη μουσική του για ώρες και πραγματικά να μην κάνω τίποτα παρά να την ακούω και να θυμάμαι πράγματα, καταστάσεις, στιγμές…

Είμαι μόνο εγώ που είμαι τόσο ευαίσθητος στη μουσική του ή είναι γενικό το φαινόμενο?

“Comptine d’un autre été” by Yann Tiersen

Ασ’το διάλο με έπιασε πάλι!

 

ΓΜΤ August 12, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 08:22am

Γιατί όταν δεν έχεις ανάγκη κανένα όλοι τρέχουν και σε γλύφουν προσπαθώντας να είναι κοντά σου ενώ όταν νιώθεις απόλυτα μόνος και περνάς δύσκολες στιγμές ξαφνικά όλοι χάνονται και άλλοι σε βάζουν στον τοίχο για πράγματα που δεν έχεις απολύτως κανένα λόγο να απολογηθείς?

Βαρέθηκα να αφήνω τους γύρω μου να με κρίνουν για το ένα και για το άλλο. Στο κάτω κάτω ποιοι είναι αυτοί για να κρίνουν? Μπήκα εγώ ποτέ στη δική τους τη ζωή για να κάνω κάτι παρόμοιο? Μόνον όταν με ρωτάνε λέω την άποψή μου. Αν όχι δεν έχω κανένα λόγο να κρίνω κανέναν γιατί έχω τα δικά μου λάθη να κοιτάξω. Τα δικά μου προβλήματα. Εγώ κρινω τον εαυτό μου. Κανείς άλλος.

Δεν θυμάμαι να βγήκα ποτέ και να είπα “σας παρακαλώ να με κρίνετε ολοι και μάλιστα σκληρά”. Οι φίλοι μου και συγγενείς μου είναι αυτοί που θα το κάνουν και κανείς άλλος.

Δεν ξέρεις τί έχω περάσει, μαλάκα. Δεν ξέρεις τί έχω ζήσει και σίγουρα δεν ξέρεις πως είναι να ζεις με το βάρος όλων αυτών των συναισθημάτων που έχουν γεμίσει την ψυχολογία μου τις τελευταίες μέρες.

Γι αυτό, σταμάτα να είσαι τόσο σκληρός μαζί μου τουλάχιστον προσωρινά. Χρειάζομαι το χρόνο μου για να ξεπεράσω αυτό που έζησα.

Έχω νεύρα. Πάρα πολλά νεύρα. Και συγνώμμη. Δεν μου αρέσει που ξεσπάω έτσι. Ούτε που τα βάζω με όποιον μου φέρει αντίρρηση. Απλά δεν μπορώ να κλάψω. Δεν μπορώ να εξωτερικεύσω όσα έχουν μαζευτεί 15 μέρες τώρα. Δεν ξέρω πως να το χειριστώ, όμως είμαι σίγουρος ότι θα την βρω την άκρη.

Δεν παύω να έχω ελπίδα για το μετά. Δεν παύω να είμαι σίγουρος ότι θα το ξεπεράσω.

Όμως θέλω χρόνο.

Δεν παρακαλάω συχνά.

Σε παρακαλώ. Άσε με ύσηχο.

Θέλω να το περάσω μόνος….

 

Νέα Δεκαετία… So What? August 7, 2008

Filed under: Emotions — darkenlight @ 04:40am

20.

Οκ….

Fuck

“Jackie’s Strength” by Tori Amos