Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Έτσι… πρέπει. September 1, 2010

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 05:32am

3 το μεσημέρι. Λεωφορείο.

Κάθομαι στο κάθισμα, με έχει πιάσει υπνηλία και μου βρωμάει ξιδίλα.  Μια γριά δίπλα μου (από αυτές τις μίζερες κακομοίρες) στέκεται όρθια και περιμένει στωικά να της παραχωρήσω τη θέση μου. “Καλά περίμενε… ούτε κουτσή είσαι ούτε στραβή”. Την παρατηρώ. Το ξέρω πως από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο θα κάνει την νο.1 κλισέ κίνηση της σκατόγριας που (δεν) σέβεται τον εαυτό της.

Την έκανε.

Χέρι πάνω, δεξιά και μετά αριστερά. 3 φορές. Παράλληλα κάτι μουρμουράει που ανάθεμα αν ξέρει και η ίδια τι είναι και σε ποια γλώσσα.

Δεν προλαβαίνει να το κάνει αφού περάσαμε την εκκλησία το έκανε απανωτά για την επόμενη. “Σε κεντρικό δρόμο είσαι μωρή, θα βαρεθείς να σταυροκοπιέσαι”.

Εκεί είναι που ξεκινάω να χάνομαι σε σκέψεις, μιας που βαριέμαι αφόρητα μια Τετάρτη απόλυτα συνηθισμένη.

Τι ακριβώς συμβολίζει αυτή η χειρονομία με το σταυρό? Το δέος που ακριβώς την πιάνει? Τα τούβλα και τα μπετά της εκκλησίας την ανατριχιάζουν? Αυτά τα 2 ενωμένα παλούκια που σχηματίζουν το σταυρό ίσως? Ο παπάς με τη μαύρη ρόμπα που περπατάει? Γιατί, αν έχω καταλάβει καλά, το σταυρό της τον κάνει επειδή την πιάνει κάποιο δέος που βλέπει αυτό το κτίριο.

Αλήθεια, γιατί δεν υπάρχουν εκκλησίες σαν παράγκες?  Τους κακοπέφτει? Εκεί η πίστη χάνεται? Γιατί όλη αυτή η χλίδα? Είναι κάποιο είδος franchise?

Μπορεί βέβαια να σταυροκοπιέται επειδή προσεύχεται για κάτι. Ένα είδος τάματος. Ξερω γω? Που είναι ακόμα ζωντανή και στέκεται και να συνεχίσει αυτό.

Μπορεί πάλι να βλέπει το κτίριο και να νομίζει ότι βλέπει το θεό. Και να υποδουλώνεται. Για λίγα δευτερόλεπτα πάντα. Μόλις περάσουμε την εκκλησία μπορεί να συνεχίσει άφοβα να γκρινιάζει για όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στην Αθήνα.

Ωραία. Έκανε το σταυρό της. Τώρα τι? Νιώθει καλύτερα? Άλλαξε κάτι μέσα της? Την ενθάρρυνε κάτι να συνεχίσει το δύσκολο αυτό έργο που με τη συχνότητα που το κάνει θα υπέθετα ότι μπορεί κάλλιστα να είναι σαν να τραβάει μαλακία? Αμφιβάλλω.

Στο μυαλό μου η απάντηση είναι μία.

Η ιδανική διαφήμηση κρατάει ελάχιστα, περνάει ένα σαφέστατο μύνημα και γίνεται δημόσια. Δεν θα κάναμε κάποια κίνηση με τα χέρια μας μέσα σε ένα λεωφορείο μια καθημερινή μέρα για τον εαυτό μας μόνο. Προφανώς θα θέλαμε να δείξουμε κάτι.

Πρόκειται για μια εικόνα. Ένα ακόμα διακριτικό μέρος της τεράστιας αυτής καμπάνιας που λέγεται χριστιανισμός. Προσυλητισμός  καμουφλαρισμένος. Υποσυνείδητα, αυτό που κάνει μια ηλίθια δίπλα μου είναι ο δικός της τρόπος να προσπαθεί να μου δείξει (εμένα και όλων μέσα στο λεωφορείο) τι είναι σωστό να κάνουμε. Ένα είδος “pass this on”. Το κάνω εγώ, είναι το σωστό, το είδα από κάπου, κάν’το κι εσύ. Ένα ντόμινο. Αυτή η γρία είναι ένα από τα πρόβατα-προιστάμενοι της εκκλησίας.

Το ξέρω, δεν με αναγκάζει κανείς να το κάνω κι εγώ. Όμως…

…όσο ελεύθερα κάνει η τελειωμένη το σταυρό της μπορώ το ίδιο ελεύθερα οπως περνάμε την εκκλησία να κάνω ένα κωλοδάχτυλο?

Θα με γιουχάρουνε.

Μερικές φορές νιώθω πως η εκκλησία απεικονίζει το απόλυτο πρότυπο ενός ανθρώπου που αρνείται να παραδεχτεί πως δεν είναι θεός, τη στιγμή που είναι αποδεδειγμένο από παντού ότι είναι απλά μια attention whore.

Όπως κάθε attention whore όλοι, λίγο – πολύ, ασχολούνται μαζί της. Αυτοί που την πέρνουν, όμως, στα σοβαρά δεν είναι κάπως…. ηλίθιοι?

 

7 Ημέρες. May 30, 2010

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 11:56am

Γυρνας σπιτι ξημερωματα κυριακης και κουβαλας πανω σου τσιγαριλα, ξεραμενο ζελε στα μαλλια, στεγνο στομα, κοκκινα ματια, μεταχειρισμενα ολα. Νιωθεις απαισια. Θες να κοιμηθεις. Εισαι ακομα ζαλισμενος απο το ποτο.

Το μεσημερι της Κυριακης ξυπνας. Δεν θες να ξαναβγεις ποτε. ΠΟΤΕ. Θες να πας εξω, να περπατησεις λιγο να νιωσεις τον αερα, το φως του ηλιου, τη ζωη. Φλασιες ερχονται καθε τοσο απο το προηγουμενο βραδυ και πιανεις το προσωπο σου να κανει εκφρασεις αρνησης αυθορμητα. Που πηγε ολη η αγνη αθωοτητα? Προμοταρεις σε ολους καποιου ειδους βαθος. Και σε πιστευουν. Και το Σαββατο πας και δειχνεις αυτο που πραγματικα εχεις. Οσο πιο φτηνα μπορεις να φερθεις, θα φερθεις αν χρειαστει.

Περπατας και αποφασιζεις πως θα αλλαξεις τη ζωη σου. Θα σταματησεις το τσιγαρο. Θα πινεις λιγοτερο. Δεν θα βγαινεις σε κλαμπς. Αντε καμια φορα σπανια αλλα κι εκει διακριτικα. Φαινεται πολυ φοβερη προοπτικη. Πιθανοτατα να ερθεις και πιο κοντα στον εαυτο σου.

Ξεκινουν οι καθημερινες. Βαριεσαι. Δεν προλαβαινεις. Δεν εχεις χρονο. Μεχρι την Πεμπτη εχεις μελαγχολησει. Το πιο σπαστικο πραγμα με τη ζωη ειναι οτι εισαι αναγκασμενος να τη συνεχιζεις χωρις να την ελεγχεις. Τα πραγματα δεν ειναι τραγικα. Θα επρεπε να ησουν μια χαρα. Ομως δεν απαντας τηλεφωνηματα, δεν απαντας σε μυνηματα γιατι ΒΑΡΙΕΣΑΙ. Και μετα παραπονιεσαι σε ολους οτι σε αποφευγουν και σε γραφουν. Το προβλημα ειναι οτι ουτε αυτοι ξερουν αν ειναι αληθεια.

Παρασκευη. Δεν υπαρχει καλυτερη μερα. Εισαι φρεσκος. Ετοιμος να χαλαρωσεις και να ξεκουραστεις. Απο τι? Μεγαλωσες κατα μια εβδομαδα. Η φθορα στο σωμα σου ειναι μεγαλυτερη σημερα αλλα δεν φαινεται καθολου. Απλα ξυπνας μια μερα και κοιτας την πρωτη ρυτιδα στον καθρεφτη. Απο εδω και περα το υπεροχο δερμα δεν θα υπαρχει. Ετοιμαζεσαι αργα αργα να γερασεις. Ομως ακομα εισαι νεος. Και δεν δινεις πολυ εκταση στο θεμα. Μπορεις ΑΚΟΜΑ να εκμεταλλευσαι το μονο πραγμα που φοβαται ενας μεγαλυτερος σου. Οτι απλα εισαι νεος. Μπορεις ακομα να εισαι ειρωνας και κακος. Δεν θα φανει ασχημο. Θα φανει σαν μια σεξυ αντιδραση της νεοτητας. Φαντασου εναν 60αρη να πεταει ειρωνιες και κακιες. Αποκρουστικο.

Θες να δεις κανενα φιλο σου ή να κατσεις σπιτι μονος. Αναλογως τις διαθεσεις. Η παρασκευη φευγει πιο γρηγορα απο ολες τις μερες. Ειναι μαλλον η πιο ομορφη μερα της εβδομαδας.

Σαββατο. Ξυπνας με ολη την ενεργεια και τη διαθεση για κατι φρεσκο, κατι καινουργιο. Θες να κανεις πραγματα. Να μαγειρεψεις ενα ωραιο φαγητο. Λιγο πιο δυσκολο. Μεχρι το βραδυ εχεις λυσσαξει. Να βγεις. Σκατα. Παλι τα ιδια εισαι. Τιποτα δεν αλλαξε. Περνας καλα ομως. Το εχεις αναγκη.

Και ετσι περναει σαν νερο μια ολοκληρη εβδομαδα. Και μια μερα ξυπνας και λες…. Τελικα ιδιος ειμαι με ολους. Εγινα συμβατικος. Εγινα ρουτινα. Ειμαι ακομα μια μικρη κουκιδα αναμεσα σε εκατομμυρια αλλες με το ιδιο χρωμα.

Υπαρχει αραγε ακομα χρονος για να αλλαξεις μια ολοκληρη ζωη?

 

Δεν υπάρχει μέλλον. January 11, 2010

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 06:57am

Όταν φοβάσαι να δώσεις και κάποιος σου προσφέρει πραγματα απλόχερα εν μία νυκτί δεν ξέρεις πώς να το διαχειριστείς.

Όταν ξεκινάς να δίνεις απλόχερα πίσω, για πρώτη φορά, δεν εκτιμάται όσο νόμιζες.

Η ειρωνία της ανθρώπινης αναισθησίας.

Κάνεις σχέδια.

Προγραμματίζεις το μέλλον.

Δεν υπάρχει μέλλον.

Λέμε πως σε 2 εβδομάδες θα πάμε ταξίδι. Σήμερα δεν ξέρουμε τις αλλαγές στη ζωή μας μέχρι να περάσουν 2 εβδομάδες. Το πλήγμα θα ήταν σαφώς μεγαλύτερο αν έπρεπε να το αναβάλλουμε.

Μπαίνεις σε μια κατάσταση ζυγού αριθμού και ξαφνικά συσσωρεύεται όλη η ανάγκη να πάρεις τον πόνο του άλλου πάνω σου μόνο και μόνο γιατι θες να νιώσει καλύτερα. Δεν συνηδητοποιείς έγκαιρα όμως ότι μέρα με τη μέρα κουράζεσαι περισσότερο.

Οι ρόλοι αντιστρέφονται.

Δύο είναι οι λύσεις. Υπομονή ή εγκατάλειψη.

Τι θα έκανες από τα δύο σαν άνθρωπος? Κάνε το αντίθετο. Αυτό μάλλον θα είναι και το καλύτερο.

Στο τέλος της μέρας όλα δείχνουν αβίαστα όμορφα.

Αυτό μετράει.

Το αύριο είναι κάτι που είναι προτιμότερο να αγνοείται.

“Fight For This Love” by Chery Cole

 

Working Sucks February 4, 2009

Filed under: Confessions...,Thoughts — darkenlight @ 13:13pm

Επιασα δουλεια….

Νομιζω ότι δεν ζω……

Τα λεφτά ΦΕΡΝΟΥΝ την ευτυχία, τα απίστευτα πολλά δεν την φέρνουν..

Όσοι λενε ότι τα λεφτά δε φέρνουν την ευτυχία λενε π*παριές (ευγενικά πάντα). Γιατί από τότε που σταμάτησα να σκέφτομαι αν έχω να πληρώσω το επόμενο ενοίκιο και τους λογαριασμούς πραγματικά δεν έχω νιώσει ούτε δευτερόλεπτο στεναχωρημένος.

Μάλλον θα έλεγα ότι δεν ήμουν ποτέ τόσο χαρούμενος με τη ζωη μου… Κι αυτό είναι γιατί πια δεν με αγχώνουν τα λεφτά…

Καβούρη, είσαι ο αρχηγός μας.

 

Κύκλοι January 13, 2009

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 16:22pm

Είναι απίστευτο πόσο ειρωνική μπορεί να είναι η ζωή απέναντί σου. Τη μία μέρα είσαι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι και δεν νιώθεις τη δύναμη να σηκωθείς γιατί η ζωή σου είναι τελείως άδεια, είσαι ξεχασμένος από όλους και η μιζέρια βρίσκεται στο φουλ, ενώ την άλλη δεν προλαβαίνεις ούτε να φας γιατί ξαφνικά σε θυμήθηκαν όλοι, ξαφνικά αυτοί που σε ενδιαφέρουν ανταποκρίνονται όσο πιο θετικά πάει και ξαφνικά περνάς τέλεια. Φοβάσαι ότι ίσως αύριο είναι η μέρα που όλα αυτά θα αλλάξουν. Που θα ξυπνήσεις και οι βλέψεις σου θα είναι ξανά μαύρες.

Εύχεσαι κάθε μέρα για μια δουλειά που θα σου ταίριαζε, για μια σχέση που θα παρέμενε σταθερή, για φίλους που θα επικοινωνούσες 100%. Όμως, δεν καταλαβαίνεις πως είναι μάταιες οι ευχές γιατί ο άνθρωπος από τη φύση του έχει το μαζοχισμό στο τσεπάκι. Μπορεί να ζεις την απόλυτη ευτυχία, όμως δεν θα το καταλάβεις παρά μόνο αργότερα. Βρίσκεις το άλλο σου μισό όμως σκοτίζεσαι με 30.000 κόμπλεξ που, διαβολικά, μόνο τότε θυμάσαι να βγάλεις στην επιφάνεια. Φοβάσαι, μπερδεύεσαι και στο τέλος το χάνεις. Και όταν βγεις από ένα μέρος του ονείρου που λέγεται ζωή, σκέφτεσαι ότι τελικά μόνο μέσα από τον πόνο έρχεται η ευτυχία. Και έρχεται η μέρα που παραδέχεσαι, σαν να βιώνεις μια ήττα, ότι είσαι ευτυχισμένος. Απλά δεν το πρόσεξες. Δεν σταμάτησες να κοιτάξεις όλο το ταξίδι πίσω σου.

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι η ευτυχία είναι αυτό που βλέπω στους δρόμους, στο μετρό και στις καφετέριες. Ζευγαράκια που απαρτίζονται από μία χαζογκόμενα και ένα βαρεμένο μουτζούφλη. Αυτοί απλά ικανοποιούν το εγώ τους με το να υποδύονται “το σωστό”. Αυτό δεν είναι ευτυχία, είναι ακόμα ένας πόνος. Γιατί η χαζογκόμενα ζαχαρώνει τον κολλητό του γκόμενου, και ο βαρεμένος κοιτάζει γύρω-γύρω για να δουν όλοι (ΟΛΟΙ όμως) ότι γλωσσοφιλιέται με την γκόμενα. Στο τέλος, είναι κι αυτοί το ίδιο ανικανοποίητοι με όλους τους υπόλοιπους.

Το να είσαι λίγο εκκεντρικός, να μην μπορείς τη μέση λύση, δεν σε κάνει απαραίτητα ακραίο. Αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα με ένα διαφορετικό τρόπο από αυτή που σου προτείνει η κοινωνία με έναν κάπως φασιστικό τρόπο. Μπορεί όλοι γύρω σου να είναι καθ’όλα normal. Μην τους πιστεύεις. Να σκέφτεσαι ότι εσύ έχεις τη “μαγκιά” να είσαι ειλικρινής.

Απέτυχες σε κάτι. Δεν είσαι loser, εκτός αν το παραδεχτείς. Μέχρι τη στιγμή που δέχεσαι κάτι όταν το φοβάσαι, δεν είσαι αυτό. Φρόντισε μόνο να έχεις τη δύναμη να μην μπεις σε αυτή τη διαδικασία. Οι φαύλοι κύκλοι κάνουν τη ζωή σου απλά πιο δύσκολη όταν δεν είναι ανάγκη. Μέσα σου, πρέπει να παραμένεις μαχητής.

Μην ξεχνάς πως έχεις ένα ρόλο σε μια παράσταση.

Μην κάνεις τον κομπάρσο.

“The Time Is Now” by Moloko

 

Τίποτα το ιδιαίτερο… December 25, 2008

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 17:59pm

Απλά ήθελα να να γράψω κάτι…

Έλειψα για λίγο όμως το μπλογκ δεν το έχω ξεχάσει (κι ας δείχνει έτσι). Σύντομα θα συνεχίσω με κάποια νέα ποστς.  Θέλω να αφήσω λίγο τη βαρετή ζωή μου και να μιλήσω για άλλα θέματα (όπως πολύ σωστά με συμβουλεύουν [=κράζουν αλλά λέμε συμβουλεύουν για να μην βγουν κατίνες] κάποιοι άγνωστοι που δεν βρίσκουν νόημα στην ύπαρξη του μπλογκ μου).

Βέβαια μπορεί να μονολογώ πάλι απροκάλυπτα για μένα και τη ζωή μου αλλά to be honest δεν έχω ζωή μήνες τωρα. Ακόμα κι εγώ βαρέθηκα τα βιογραφικά μου κείμενα. Οπότε χαλαρώνω και απλά υπόσχομαι ότι δεν εγκαταλείπω το τόσο προσωπικο μου μπλογκ….

PS. Είμαι ψιλομεθυσμένος (κλασσικά) οπότε μπορεί να γράφω μαλακίες… Σημασία έχει ότ έγραψα κάτι.

PS2. Μην μπερδέυετε τη σοβαρότητα με την φυσική μου ειρωνία. Το 60% από όσα γράφω είναι καθαρά αυτο-σαρκαστικά… (και αυτό δεν είναι)

 

Leave October 9, 2008

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 07:09am

Οκ!

Σε 3 μέρες επιστρέφω στην πρωτεύουσα για ενα δεύτερο ξεκίνημα. Νέο σπίτι, θα ψαξω για δουλειά (δεν το έχω ξανακάνει αυτό), έχοντας ζητήσει να μην με βοηθήσει κανείς οικονομικά. Τέρμα η μαμά. Αυτή τη φορά μόνος μου…

Τα τελευταια βραδια πασχω απο αυπνία. Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που το παθαίνω. Όποτε έχω άγχος ή πιέζομαι το πιο πιθανό είναι να μην κοιμάμαι το βράδυ. Μόνο που αυτό χειροτερεύει την κατάσταση. Με το να κοιμάσαι από τις 8 το πρωί μέχρι τη 1 το μεσημέρι απλά χάνεις πολύτιμο χρόνο και διάθεση. Και τα χρειάζομαι και τα 2!

Όλα δείχνουν ότι τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά για μένα αυτή τη φορά. Πιο κουραστικά, πιο ήρεμα και πιο μοναχικά. Αυτό φαντάζομαι και αυτές είναι οι ανάγκες μου κατά βάθος. Θέλω να αποδείξω στον εαυτό μου περισσότερο από ποτέ ότι μπορώ να δουλέψω τόσο ώστε να είμαι ανεξάρτητος. Τα πάντα έχουν ηρεμήσει μέσα μου και στο περιβάλλον μου. Είναι παράξενο που ένα πακέτο τσιγάρα μου φτάνει για 2 εβδομάδες. 13 μέρες δεν καπνίζω τίποτα. Στην 14η θα κάνω ένα πακέτο. Ή και την 20ή μέρα… Όποτε μου έρθει. Η φυσική μου έλξη στο αλκοόλ φυσικά δεν έχει σταματήσει. Απλά φροντίζω να μην το γαμάω… Το γύρισα στο κρασί. Και πάλι περιορισμένα.

Όλα αυτά βέβαια θα αλλάξουν με την επιστροφή μου.. Για πόσο να αποφεύγω να βγω με τους φίλους μου? Είναι σίγουρο ότι πάλι θα τα γαμήσω με το ποτό και το τσιγάρο.

Καμιά φορά εύχομαι να μη με θυμόταν κανένας φίλος αλλά παράλληλα είμαι ικανοποιημένος και από αυτούς που με θυμούνται, μια εποχή που δεν θυμάμαι κανένα τους αλλά με σκέφτονται οι ίδιοι. Φυσικά υπήρχαν άτομα που περίμενα να μην με ξεχάσουν τόσο εύκολα κι όμως το έκαναν. Δεν με στεναχώρησαν αλλά εκεί φαίνεται και ο πραγματικός φίλος στο τέλος. Οι ίδιοι που πέρασαν το τεστ 2-3 χρόνια πριν το περνούν και τώρα. Αν σε κάτι πέτυχα (και είναι το μόνο στο οποίο δεν απέτυχα) ήταν η επιλογή των φίλων μου.

Ακόμα κι έτσι, όμως, φοβάμαι ότι θα συνεχίσω να κρύβομαι για πολύ ακόμα. Έχω χάσει τον τρόπο να συνδέομαι με τους άλλους. Δεν έχω κοινά με κανένα. Κι αν τα έχω είναι τόσο επιφανειακά που τα βαθύτερα θάβονται. Η μοναξιά έφτασε να είναι αυτό που ζητάω σήμερα. Καμιά φορά σκέφτομαι το πως ήμουν και πως έγινα… Υπήρχαν στιγμές που ορκιζόμουν ότι είχα όλα τα φόντα να συνεχίσω να είμαι ένα χαρούμενο παιδί που δεν θα του έλειπε τίποτα.

Τώρα στέκομαι γυμνός στο σκοτάδι μου και ξέρω πως είναι τόσο βολικό… Μπορεί να χώνομαι και πιο βαθειά στο λάκκο μου όσο το συνεχίζω. Μπορεί, όμως και να μαζεύω τα κομμάτια μου για να επανέλθω σε μια πιο φυσιολογική ζωή… Σαν αυτή που σχεδόν είχα 3 χρόνια πριν.

Τότε που δεν βαριόμουν να μιλάω με νέα άτομα, που δεν φοβόμουν να βρω γκόμενο, που ήμουν σίγουρος για κάποια πράγματα ενώ δεν είμαι πια.

Το σημαντικότερο από όλα όμως είναι ότι εδώ και 1,5 μήνα δεν έχω σταματήσει να είμαι καλά, ήρεμος και ευχαριστημένος με αυτό που είμαι τώρα. Μπορεί να κοιτάζω με ζήλια το πριν αλλά έχει άλλη γοητεία το τώρα μου.

Είναι αυτές οι 2-3 μέρες πριν φύγω που με έβαλαν πάλι σε ένα απολογισμό.

Πέρασα ένα Α-Π-Α-Ι-Σ-Ι-Ο καλοκαίρι. Έζησα ό,τι χειρότερο είχα να ζήσω και δεν έζησα μια πραγματικά υπέρτατη στιγμή. Ούτε μία. Ακόμα και στα γεννέθλια μου που βγήκα με τους φίλους έγινα λιώμα. Κέρασα 8 γύρους σφηνάκια τεκίλα και έπινα όσα σφηνάκια άφηνα κάποιοι για να μην μεθύσουν. Παρακμή! Φυσικα δεν ειχα περάσει άσχημα…

Τώρα ψάχνω σπίτι. Και έχω να μιλήσω με τόσες γυναίκες που με ψαρεύουν για να δουν τι άνθρωπος είμαι. Θα πληρώνω στην ώρα μου? Μην είμαι κανένα ρεμάλι? Και άλλα τέτοια….

Είμαι πολύ αγχωμένος και λιγάκι φοβισμένος για να δω αν θα τα καταφέρω στο τέλος… Εγώ φυσικά πιστεύω ότι, ναι, θα βγω νικητής. Αλλά ο φόβος του λάθους πάντα υπάρχει…

 

Δέλεαρ September 30, 2008

Filed under: Thoughts — darkenlight @ 08:42am

Σήμερα το πρωί με ξύπνησε η μαμά όταν με πήρε τηλέφωνο. Ήθελε να με ενημερώσει ότι μίλησε με τον πατέρα μου και της είπε πως μου βρήκε μια πολύ καλή δουλειά. Πολύ καλά χρήματα, με ρεπό, με άδειες, με ένσημα και όλα τα καλά. Μόνο ένα πρόβλημα δεν σκέφτηκε. Δεν είναι στην Αθήνα.

Ή μάλλον το σκέφτηκε…. The other way around….

Ο πατέρας μου έχει εκφρασει εδώ και μήνες την δυσαρέσκειά του πανω στο γεγονός ότι θέλω να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου εκτός νησιού. Νόμιζε ότι αφού τελείωσαν οι σπουδές μου θα γυρίσω πίσω. Όμως τον ενημέρωσα ότι τίποτα τέτοιο δεν σκοπεύω να κάνω και στράβωσε. Οπότε βρήκε άλλο τρόπο για να με κρατήσει εδώ. Να μου προσφέρει μια ιδανική εργασία που όμως θα με κράταγε από τα όνειρά μου.

Σήμερα, λοιπόν, είπα ένα βαρύτατο όχι στην προσφορά χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως έκανα δεύτερη σκέψη. Και τρίτη, και τέταρτη. Και οι σκέψεις μου έλεγαν αυτα:

Σωτήρης1: Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη

Σωτήρης2: Και ποιος σου λέει ότι μέσα στα επόμενα 3 χρόνια δεν θα μπορείς να κερδίζεις τα ίδια χρήματα με αυτής της δουλειάς?

Σ1: Μωρέ δεν είμαι σίγουρος. Αν δεν τα καταφέρω?

Σ2: Αν δεν πάρεις το ρίσκο δεν θα ξέρεις ποτέ… Θα ήσουν ικανοποιημένος από μια τέτοια απόφαση? Θα άντεχες το νησί? Γι αυτό έφυγες πριν 2 χρόνια? Για να επιστρέψεις στο νησί σε μια εργασια που δεν είναι το όνειρό σου?

Σ1: Όχι σίγουρα όχι. Απλά σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να κάνω υπομονή και να εργαστώ ένα χρόνο, να μαζέψω χρήματα και να επιστρέψω Αθήνα με μεγαλύτερη άνεση και όχι άγχος για σπίτι, δουλειά κ.α.

Σ2: Οκ. Ναι. Αλλά δεν θα αντέξεις ένα χρόνο έτσι. Άσε που είσαι αρκετά νέος για να μη χρειάζεται να κάνεις τέτοιους συμβιβασμούς. Μπορείς να δοκιμάσεις. Αυτό δεν ήθελες πάντα?

Σ1: Και ακόμα το θέλω…

Και έτσι έφτασα στο οριστικό όχι.

Και είμαι πολύ σίγουρος. Απορώ που το επεξεργάστηκα κι όλας.

Πετάω μια ευκαιρία για μια καλη αλλα βαρετή δουλειά. Γιατί απλά θα σιχαινόμουν τον εαυτό μου αν παρατούσα όλα αυτά που ονειρεύομαι γιατί απλά “έπιασα την καλή”.

Θα το κάνω όπως εγώ το θέλω. Θα φύγω. Με όσα χρήματα έχω στην άκρη τώρα. Και θα ψάξω. Για αυτό που μου αρέσει….

Ποιος είπε ότι θα ήμουν ευτυχισμένος αν απλά είχα πιο πολλά χρήματα?

 

Never Thought It Would End… September 1, 2008

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 06:35am

Όλα δείχνουν πως κάπου εδώ τελειώνεις κι εσύ στη ζωή μου.

Πρέπει να σου πω πως ήσουν και είσαι από τις πιο καλές γνωριμίες που είχα ποτέ, και ίσως γι αυτό να θέλω να σου αφιερώσω ένα ποστ. Πολύ σωστός φίλος, έξυπνος, με όρεξη για τα πάντα, μπορούσα να σε εμπιστευτώ και πάει λέγοντας….

Όμως τον τελευταίο καιρό το μόνο που έβλεπα ήταν μια αρνητική συμπεριφορά. Κάθε φορά που μου έλεγες κάποιο δικό σου νέο ένιωθα σαν να με οδηγείς στο να σου πω κάτι που θα ήταν αφορμή για άλλη μια λογομαχία. Ήταν σαν να το έλεγες και να περίμενες μια αντίδρασή μου αρνητική. Και αν δεν έλεγα κάτι θα προσπαθούσες να με κάνεις να πω κάτι. Και αν τελικά έλεγα θα απαντούσες “τώρα γιατί το λες αυτό?” και η ιστορία θα συνεχιζόταν..

Τελικά, η φιλία μας ήταν απλά ένας αγώνας εντυπωσιασμού και τσεκαρίσματος? Όλο αυτό είναι? Νόμιζα ότι ήσουν πιο κοντά μου από ότι ήσουν πραγματικά…

Την τελευταία φορά, ένιωσα ότι με χρησιμοποιείς. Μου λες όλα όσα κάνεις περιμένοντας να σου πω κάτι που θα σε έπειθε ότι αυτό το παιχνίδι θα συνεχιζόταν επ’απείρου. Και είπα ότι αυτή τη φορά θα μιλήσω σκληρά. Και το έκανα. Και πληγώθηκες λογικά. Και δεν θες να μου μιλάς λογικά.

Να ξέρεις ότι και εμένα με προσέβαλλες, και εμένα με πλήγωσες. Και ίσως σκέφτεσαι ότι σε ζηλεύω.

Ω, ναι σίγουρα σε ζηλεύω. Γιατί εγώ όταν μου συμβαίνουν, όσα συμβαίνουν σε σένα έχω πάνω από το κεφάλι μου 30.000 φαντάσματα να με τρομάζουν και δεν μπορω να φερθώ ελεύθερα. Εσύ και ο καθένας γύρω μου μπορεί. Σίγουρα σε ζηλεύω…. Σε ποιον αρέσει να πνίγεται?

Σέβομαι την απόφασή σου να μη μου μιλάς. Στο κάτω-κάτω ούτε εγώ σου μιλάω.

Και, ναι, είναι αλήθεια έχω μεταμφιεστεί σε cold-hearted killer αλλά κανείς δεν με αντιμετώπισε με διαφορετικό τρόπο. Όσο και να προσπάθησα να είμαι ευγενικός και καλοσυνάτος με του γύρω μου συνέχισα να τρώω χαστούκια ένα-ένα. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Συγνώμμη λοιπόν που δεν νιώθω πια. Συγνώμμη που πιστεύω ότι ούτε εσύ με αγαπάς.

Εύχομαι να τα ξαναπούμε μια μέρα…

 

BFG-5: The Re-Union August 27, 2008

Filed under: Emotions,Thoughts — darkenlight @ 03:00am

Επιτέλους μετά από ένα χρόνο που συναντηθήκαμε τελευταία φορά, σήμερα θα γίνει πάλι η επανένωση!

Μιλάω για την παρέα μου από το Λύκειο. Πάντα λέγαμε ότι δεν θα χαθούμε και οτι οι BFG θα συνεχίσουν να υπάρχουν! Αλλά φυσικά είναι σχεδόν αδύνατο να ευκαιρούμε όλοι την ίδια στιγμή για να βρεθούμε. Συνήθως βγαίνουν οι 2 από τους πέντε. Άντε 3… Ποτέ και οι 5!

Κάπως έτσι κανόνιζα και χθες με την Γιώτα. Να βγούμε οι 2 μας σήμερα. Το πρωί μου έστειλε μύνημα ότι θα πει και στη Χριστίνα. Και σκέφτηκα γιατί να μην πω και εγώ στους άλλους 2? Οπότε ενημέρωσα την Άννα και το Μπάμπη. Κατά ένα περίεργο λόγο όλοι μπορούμε σήμερα….

Ήταν κάτι που το συζητούσα με τη Γιώτα πριν λίγες μέρες. Ένα ολόκληρο καλοκαίρι, όλοι στο ίδιο νησί ξανά και είμαστε τόσο άχρηστοι που δεν έχουμε βγει μια φορά και οι 5. Και πραγματικά ντροπή μας.

Σήμερα έχουμε ενθουσιαστεί κάπως και οι 5. Ξαναγυρνάω με το μυαλό μου στα χρόνια του Λυκείου και θυμάμαι σκηνικά και καταστάσεις.. Ήταν τόσο υπέροχα τότε… Πολύ πιο αθώα από ότι σήμερα…

Αυτά τα 4 άτομα δεν μιλούσαν μαζί μου επειδή είχαν κάτι να κερδίσουν αλλά γιατί ήταν οι φίλοι μου…

Μου έχει λείψει κάπως αυτό…

“Seventeen” by Ladytron