Dark & Light

Embracing the dark and the light in us all…

Αγαπάω Yann! August 15, 2008

Filed under: Emotions,Κολλήματα,Music — darkenlight @ 08:48am
Tags:

Μιλάω για τον Yann Tiersen.

Δηλαδή για αυτόν που έγραψε το soundtrack της ταινίας “Amelie”.

Πραγματικά αυτός ο καλλιτέχνης έχει τέτοια άποψη της μουσικής που σε συγκινεί απεριόριστα. Νομίζεις ότι ξαναζεις παιδικά συναισθήματα που είχες πολλά χρόνια να νιώσεις και παράλληλα σε γεμίζει με μια νοσταλγία που λίγες μουσικές καταφέρνουν.

Είναι ο μόνος καλλιτέχνης που με κάνει και δακρύζω κάθε φορά άσχετα με το πως νιώθω. Είτε είμαι χαρούμενος είτε είμαι στεναχωρημένος πιάνω τον εαυτο μου να συγκινείται βαθύτατα και να δακρύζει. Μπορώ να ακούω τη μουσική του για ώρες και πραγματικά να μην κάνω τίποτα παρά να την ακούω και να θυμάμαι πράγματα, καταστάσεις, στιγμές…

Είμαι μόνο εγώ που είμαι τόσο ευαίσθητος στη μουσική του ή είναι γενικό το φαινόμενο?

“Comptine d’un autre été” by Yann Tiersen

Ασ’το διάλο με έπιασε πάλι!

 

Τέχνη και Αποτρίχωση May 15, 2008

Σε αυτή τη στροφή της ζωής μου (δεν είναι πολύ ποιητικό-μπλιαχ?) κάποιες αόρατες δυνάμεις ή απλά η μαλακία στον εγκέφαλό μου με ώθησαν στο να ξανα-ασχοληθώ με πράγματα που είχα λατρέψει στο παρελθόν όμως με έριχναν σε κατάθλιψη. Ο μαζοχισμός με ξαναχτύπησε στο κεφάλι και έτσι ακούω συνέχεια το Σάουδρακ (πόσο απαίσια μπορεί να το έχω γράψει? ΑΧΑΧΑΧΑ) του “Αμελί” που με κάνει να κλαίω ΝΟΝ ΣΤΟΠ ΜΙΞ. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΣΑΟΥΔΡΑΚΑΡΑ! ΤΕΛΟΣ!

Βλέπω ξανά και ξανά την ταινία “Οι Ώρες” με την Νικόλ Κίδμαν, την Μέριλ Στριπ και την Τζούλιαν Μουρ (η τελευταία ΔΙΝΕΙ ΡΕΣΤΑ). Ασχολείται κυρίως με την Βιρτζίνια Γουλφ, τη ζωή της και την βιβλιάρα “Μίσιζ Ντάλαγουέι”. Εκει κι αν κλαίω. Βλέπω το βλέμμα της Τζούλιαν (αυτή της δεκαετίας το 50 για όσους δεν θυμούδαι) και μόνο αυτό φτάνει για να πνιγώ σε απαίσια συναισθήματα.

Και διαβάζω και το βιβλίο που προανέφερα με μανία γιατί πρώτον, ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ, δεύτερον (κι εδώ είναι η έκπληξη της βραδιάς [πρωί πρωί]), με κάνει και κλαίω, τρίτον τα παλιομοδίτικα αγγλικά είναι τα αγαπημένα μου.

Mrs Dalloway said she would buy the flowers herself….

ΠΩΩΩΩΩΩ

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά το έριξα και στην αποτρίχωση.

Η Αγέλα μου έκανε αποτρίχωση στα χέρια με κερί. Είχε πει ότι δεν θα πονέσει και ο ΜΠΙΙΙΠ την πίστεψα. Καλά να πάθω. Ευτυχώς όταν πονάω δεν ουρλιάζω. Για καλό όλων μας.

Το υπόλοιπο σώμα το περιποιήθηκα μόνος. Ένα έχω να πω. Για κάποιο καιρό δεν έκανα μιας που βαριόμουν και είπα να πάρω άλλο μέσο για αλλαγή. Κρέμα Βιτ. Κάνει θαύματα. Ούτε ο ίδιος δεν είχα τόσο καλές προσδοκίες. Είναι βλακεία να αναφέρω ότι έχει η γίνει η καλύτερή μου φίλη.

Όταν πέφτω στην λήθη της τέχνης και της αποτρίχωσης ένα πράγμα καταλαβαίνω.

Είμαι σε ένα κενό. Η ζωή μου κάνει ένα βρέικ (ΑΧΑΧΑ) και δεν προχωράει βροστά (το μπίπησα).

Αλλά και να το δοκίμαζα να την προχωρήσω τίποτα δεν θα κυλήσει. Έχω ακόμα ανάγκη αυτή την ξεκούραση.

Όπως και να έχει πρέπει να επιβιώσω και σε αυτό οι επιδώσεις μου είναι καταπληκτικές. Κάθε φορά με τέλεια αποτελέσματα. Δεν πα’να καταστραφεί  όλη μου η ζωή. Εγώ θα βρω τον τρόπο να την φέρω εκεί που θέλω. Απλά η διαδικασία είναι λίγο επίπονη.

Ένα κοινό έχουν οι κατσαρίδες κι εγώ (κι ας τις σιχαίνομαι τόσο).

Με κάποιο τρόπο πάντα θα επιζούμε!